ਪੰਨਾ:ਅੱਗ ਦੇ ਆਸ਼ਿਕ.pdf/8

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


 

੧.

ਨੂਰਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸਰਵਣ ਦੇ ਪਿੰਡੇ ਵਿਚ ਚਿਣਗਾਂ ਫੁੱਟਣ ਲਗੀਆਂ। ਉਹ ਜਦ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਉਹ ਇਕ ਤਲਖ਼ੀ ਜਿਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਮਨ ਵਿਚ ਕਈ ਢਾਹ ਉਸਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀਆਂ ਕਈ ਤਰਕੀਬਾਂ ਸੋਚਦਾ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਲਾਗੇ ਆਉਂਦੀ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਬੁਲ਼ ਬਸ ਫਰਕ ਕੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤਕ ਝੂਲਦੀ ਪਰਾਂਦੀ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿੰਹਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਇਕ ਹੌਕਾ ਭਰ ਕੇ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ।
ਨੂੰਰਾਂ ਪੋਣੇ ਵਿਚ ਬੱਧੀ ਰੋਟੀ ਨੂੰ ਇਕ ਹੱਥ ਫੜੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੜਵੀ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਤੱਕ ਕੇ ਹੀ ਉਹਦੇ ਕਲੇਜੇ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਇਕ ਝੁਲਕਾ ਜਿਹਾ ਫਿਰਿਆ। ‘ਤੂੰ ਤੱਖੀਏ ਮੱਟੀਆਂ ਵੀ ਵਜਾਇਆ ਕਰੇਗਾ ਰਾਤ ਨੂੰ?' ਨੂਰਾਂ ਦੀ ਖੂਹ ਉਤੇ ਪੁਛੀ ਇਹ ਲਲੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਉਹਨੂੰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਚੇਤੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਹੀ ਸਾਂਈ ਕਮਾਲ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲੱਗਾ:-