ਪੰਨਾ:ਇਨਕਲਾਬ ਦੀ ਰਾਹ.pdf/112

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


੪.


ਵਿੱਥਾਂ ਦੀ ਗਾਚੀ ਨੇ,

ਵਾਹ ਰਜਵਾਂ ਲਾਇਐ, ਕਿ

ਇਹਦੀ ਮੋਟੀ ਤਹਿ ਹੇਠਾਂ,

ਇਹ ਅੱਖਰ ਲੁਕ ਜਾਵੇ,

ਉਹਲੇ ਈ ਹੋ ਜਾਵੇ,

ਮੁੜ ਨਜ਼ਰੀਂ ਨਾ ਆਵੇ ।

ਪਰ ਯਾਦ ਹੁਲਾਰਾ ਲੈ,

ਤਰਸੰਦੜੇ ਨੈਣਾਂ ਚੋਂ

ਸੱਧਰਾਂ ਦੇ ਅੱਥਰੂ ਦੋ,

ਜਦ ਇਸ ਤੇ ਸੁਟਦਾ ਹਾਂ,

ਤਦ ਸੰਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ,

ਘਨਘੋਰ-ਘਟਾਵਾਂ ਦੀ,

ਹਿਕ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਬਰਾਂ ਤੇ,

ਚੰਨ ਪਤਲਾ ਦੁਤੀਏ ਦਾ,

ਜਿਉਂ ਜਲਵਾ ਆ ਦਸਦੈ,


੧੦੬