ਪੰਨਾ:ਇਨਕਲਾਬ ਦੀ ਰਾਹ.pdf/13

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਅਵਾਰਾ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਉਤੇ

ਇਕ ਨਜ਼ਰ


ਹਰ ਯੁਗ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਯੁਗ ਵਿਚ ਰਾਜ-ਕਵੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਬੁਰਯੁਵਾ ਕਵੀ , ਪਰ ਕਈ ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਤਾਰੀਖ਼ੀ ਸੂਝ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਜ਼ਬਾਤੀ-ਸੂਝ ਵਾਂਗ ਸੰਵਰੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੁਗ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੋ-ਮੇਲ ਉਹਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਯੁਗ ਦਾ ਧੰਧਲਾ ਜਿਹਾ ਝਾਉਲਾ ਤਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ :


ਚਿਰ ਤੋਂ ਬੈਠਾ ਕਿਆਸ-ਟੀਸੀ ਤੇ .
ਨੀਝ ਲਾ ਕੇ ਉਦਾਸ ਦੇ ਵਲ,
ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਇਕ ਇਨਕਲਾਬ ਦੀ ਰਾਹ।
ਜਿਸ ਦੇ ਨੂਰੀ ਜਲਾਲ ਦੀ ਲੋਅ ਵਿਚ,
ਚਿਰ ਤੋਂ ਬਕਾਰ, ਕੇਦ ਸਰਮਾਇਆ,
ਪਾੜ ਕੇ ਹਿਕ ਸਟੀਲ ਸੇਫ਼ਾਂ ਦੀ,
ਭੁੜਕ ਨਿਕਲੇਗਾ ਪਿਘਲੇ ਲਾਵੇ ਵਾਂਗ।

ਸਫ਼ਾ ੧੭

ਜਿਸ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਮੈਂ ਕਲ ਖ਼ਾਬ ਦੇਖਦਾ ਸਾਂ, | ਉਸ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਅਜ ਆਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ । ਸਫ਼ਾ ੨੮ ਏਸ ਤਕਣੀ ਪਿਛੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਢਹਿ ਢੇਰੀ ਹੁੰਦੇ ਯੁਗ ਦੀਆ ਠੀਕਰਾਂ ਜੋੜ ਕੇ ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਵਿਚ ਨਹੀ 3 ਰਹਿੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਨਵੇਂ ਯੁਗ ਨੂੰ ਲਿਆਵਣ ਵਿਚ ਭਿਆਲ ਬਣਦੇ ਹਨ । ਅਵਾਰਾ ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਏਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੋਣੀ ਦਾ ਕਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ-ਕਵੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਯੁਗ ਲਿਆਉਣ : ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। | ਸਾਂਝੇ ਯੁਗ ਦੇ ਕਈ ਸਮਾਲੋਚਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਰੀਖੀ ਸੂਝ ਢਹਿ

Digitized by Panjab Digital Library | www.panjabdigilib.org