( ੧੨੦ )
(ਸੇਠ) ਮਾਈ ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਏਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਹੌ ਦੇ ਦਿਆਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਧਨ ਵਿਚੋਂ ਪੁੰਨ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਣਾਂ ਹੈ॥
(ਮਾਂ) ਬੱਚਾ ਤੇਰਾ ਧਨ ਤੂੰ ਆਪ ਜਿੱਥੇ ਚੰਗਾ ਸਮਝੇਗਾ ਲਾਈ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਅਪਨੀ ਕਮਾਈ ਦੀ ਇਕ ਪਾਈ ਭੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕੁਛ ਖਾਦਾ ਪੀਤਾ ਤੇ ਹੰਡਾਇਆ ਹੈ ਸੋ ਭੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਖੈਰ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਨੌਕਰੀ ਦਾ ਹੱਕ ਸਮਝਿਆ ਹੈ ਤੇ ਏਹ ਜੇਹੜਾ ਤੁਹਾਡਾ ਛਾਣ ਬੁਰੇ ਤੇ ਅੱਲੜ ਪੱਲੜ ਦਾ ਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਏਹ ਮੈਂ ਅਪਨਾ ਧਰਮ ਰਖਿਆ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਟੈਹਲਣ ਸਾਂ, ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਂਨੂੰ ਏਹ ਮਾਂਣ ਦੇਂਦੇ ਹੋ ਕੇ ਕੁਛ ਮਨਸੋ ਸੋ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਏਹ ਗਲ ਨਾ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਰੈਹ ਆਈ ਤੇ ਧਰਮਪਾਲਣਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਤੂੰ ਆਪ ਸਿਆਣਾਂ ਹੈਂ ਇਸ ਪੁੰਨ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਫਲ ਮਿਲੀਗਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਕੁਛ ਕਰਾਂ ਭੀ ਤਾਂ ਅਪਨੇ ਸਿਰ ਭਾਰ ਲੈ ਮਰਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਰਜੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਪਏ ਕਰੀਓ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਏਹ ਆਖਨੀ ਹਾਂ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਰਨ ਪਿਛੋਂ ਮੇਰੀ ਏਹ ਦੇਹੀ ਭੀ ਜੇ ਕਿਸੇ ਤੁਹਾਡੇ ਯਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਦੇ ਕੰਮ ਆਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜਥਾਜੋਗਯ ਕਰ ਦੋਨਾ ਪਰ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਕਰਨੀ ਵਲ ਧਿਆਂਨ ਕਰਨੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਇਹੋ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕੇ ਮੇਰੀ ਦੋਹੀ ਨੂੰ ਤੇ ਕਾਂ ਕੁੱਤੇ ਭੀ ਨਹੀਂ ਖਾਵਣਗੇ॥
