ਪੰਨਾ:ਉਸਦਾ ਰੱਬ.pdf/73

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ




'ਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪੈਸੇ ਝਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ | ਧੁਫ਼ ਵਿਚੋਂ ਉਠਦਾ ਧੂੰਆਂ ਵੀ ਉਹਦੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਡਗਮਗਾਉਂਦਾ ਉਪਰ ਉਠ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਵਰਿੰਦਰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਹੀ ਬੈਠ ਕੇ ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ । "ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਪੜੇ ਪੜੇ ਤੋਂ ਊਂ ਬੀ ਆਦਮੀ ਅੱਕ ਜਹਾ |" ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਮਦਰਦੀ ਜਾਹਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ । ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਣ । ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਝ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੋਣਾ ਕਿ ਗਲ ਕਿਹੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕਰੀਏ । ਜੇ ਅੰਤ ਇਹੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨਰਕ ਕਿਉਂ ਭੋਗਣਾ ਪਿਆ ।
"ਬੇਟਾ ... ਆਪਣਾ ਹਕ ਕਦੀ ਬੀ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਨ੍ਹੀ ਲੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।" ਚਾਚਾ ਗਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਬੈਠਾ ਸੀ । ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਗਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਲਗੀ ਹੈ । "ਆਹੋ ਜੀ ... ਭੀਖ ਕਾਸਨੂੰ ਮੰਗਣੀ ... ਮੰਗਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਫ਼ਿਰਾਂ ਇੰਡੀਆ ਮਾਂ... ਭੀਖ ਮੰਗਣੇ ਨੂੰ ।" ਉਸਨੇ ਗਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ । ਅੰਦਰੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਲੱਤਾਂ ਘੁਟਦਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੁਰਤੀ ਆ ਗਈ ।
ਆਏ ਬੈਠੇ ਬੰਦੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ । ਕੁਝ ਹੋਰ ਬੰਦੇ ਉਹਦਾ ਹਾਲ ਚਾਲ ਪੁੱਛਣ ਆਏ । ਪਰ ਉਹ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ । ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਦੀ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ ਸਨ । ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਬਾਅਦ ਉਹਦਾ ਧਿਆਨ ਲੱਛਮੀ ਦੀ ਫੋਟੋ ਮੂਹਰੇ ਰੱਖੇ ਇੱਕ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਤੇ ਗਿਆ |
“ਔਹ ਲਫਾਫਾ ਤੋਂ ਠਾਈਂ ਬੇਟੇ ... |" ਚਾਚਾ ਵਰਿੰਦਰ ਨੂੰ ਏਨਾ ਕੁ ਈ ਕਹਿ ਸਕਿਆ । ਉਹ ਉਸਦੇ ਵਕੀਲ ਦਾ ਲਫਾਫਾ ਸੀ । "ਬਕੀਲ ਕੇ ਲਫਾਫਿਆਂ ਤੇ ਇਬ ਤੱਕ ਬੀ ਖਿਆੜ੍ਹਾ ਨ੍ਹੀ ਛੁਟਿਆ ਜੀ ?" ਵਰਿੰਦਰ ਅੰਦਰੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਉਸਤੋਂ ਪੜਤਾਲ ਜਿਹੀ ਕਰਨ ਲਗਿਆ ।
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਦਫਤਰੀ ਤਾਂ ਕੇਸ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ । ਉਸਨੇ ਅੰਦਰੇ ਅੰਦਰੇ ਚਾਚੇ ਨੂੰ ਜਾਰੇ ਕਾਗਜ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਉਣ ਤੇ ਅਸੀਸ ਜਿਹੀ ਦਿੱਤੀ । "ਬੇਟਾ ... ਯੋਹ ਵਕੀਲ ਪਾ ਲੇਜਾ ... ਦਖੈ ਕਾ ਉਸਨੂੰ ਫੇਰ ਤੋਂਹ ਟੈਪ ਕਰਦੀਏ ... ਮੈਂ ਦਸਖਤ ... | ਕੁਝ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਉਸਨੇ ਜੁਆਬ ਦੇ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਇਕ ਦਮ ਬਦਲ ਗਿਆ | ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਲੱਛਮੀ ਦੀ ਫੋਟੋ ਵੱਲ ਗਿਆ । ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਸਚਮੁੱਚ ਹੀ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਸੁੰਨ ਰੋ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁੱਠ ਮੀਟੀ ਨਾ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ 'ਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪੈਸੇ ਕਿਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ ।
ਵਰਿੰਦਰ ਲਫ਼ ਫ਼ਾ ਲੈਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ | ਚਾਚੀ ਦੀ ਉਸ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਹੋ ਗਈ । ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਗਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ । ਉਸਦੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਤੇ ਉਹ

ਉਸ ਦਾ ਰੱਬ/69