ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/110

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਕੰਵਰ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦਾ ਮੋਹਣਾ ਬਾਗ਼ ਸੱਤਾ ਸੀ: ਸਾਂਬਰ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਕੰਵਲ-ਕਲੀਆਂ - ਗੰਗਾ ਤੇ ਗੋਤਮੀ - ਦੋਹੀਂ ਪਾਸੀਂ ਲੇਟੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪਰੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰੇਸ਼ਮ-ਅੰਗੀਆਂ ਸਾਥਣਾਂ । “ਤੁਸੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹੋ, ਮਧੁਰ ਸਖੀਓ |' ਉਸ ਆਖਿਆ, “ਤੁਹਾਥੋਂ ਵਿਛੜਨਾ ਕਠਿਨ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਨਾ ਵਿਛੜਾਂ, ਤਾਂ ਛਟ ਬੇ ਸਹਾਰਾ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਲਾ-ਇਲਾਜ ਮੌਤ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਹਥਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਆਵੇਗਾ ? ਵੇਖੋ ! ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋ ਤਿਵੇਂ ਮੋਈਆਂ ਪਵੇਗੀਆਂ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਗੁਲਾਬ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਗੰਧ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ? ਜਦੋਂ ਦੀਵੇ ਦਾ ਤੇਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਉਹਦੀ ਲਾਟ ਕਿੱਥੇ ਨਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ? “ਓ ਰਾਤ, ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੀਟੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਹੋਰ ਘੁਟ ਦੇ, ਤੇ ਬੁਲ ਜੋੜ ਦੇ, ਮਤੇ ਕੋਈ ਹੰਝੂ, ਕੋਈ ਹਿਤੂ ਬੋਲ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕੇ, . ਜਿੰਨਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਓਨਾਂ ਹੀ ਕੌੜਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵੀਏ ਜਿਉਂ ਬਿਛ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ - ਏਨੀ ਬਹਾਰ, ਏਨੇ ਮੀਂਹ ਤੇ ਕੱਕਰ, ਤੇ ਏਨੇ ਸਿਆਲੇ, ਤੇ ਫੇਰ ਸੁਕੇ ਪੱਤਰ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਕ ਹੋਰ ਬਹਾਰ ਮੁੜੇ, ਜਾਂ ਕੁਹਾੜੀ ਜੜਾਂ ਵਿਚ । ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਸੁਰਗ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਲੋਕੀ| ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਸਕਦੇ ਹਨ । ਇਸ ਲਈ ਸੁਖੀ ਵਸੋ, ਸਖੀਓ ! ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ, ਮੈਂ ਦੇਂਦਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਰਿਹਾਈ ਚੂੰਡਣ ਲਈ ਤੇ ਅਣਡਿਠਾ ਚਾਨਣ ਲੱਭਣ ਲਈ ! ੮੪ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org