ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/111

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਤਦ, ਸੁਤੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਮਲਕੜੇ ਪੈਰ ਧਰ ਕੇ, ਸਿਧਾਰਥ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਤਾਰੇ, ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਦਾ ਸਾਸ, ਉਹ ਫਿਰੰਤੂ ਪੌਣ, ਉਸਦੇ ਚੋਗੇ ਦੀ ਉਡਦੀ ਝਾਲਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ ਸੀ; ਬਾਗ਼ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਗੰਚਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਖ਼ਮਲੀ ਹਿਰਦੇ ਖੋਹਲੇ, ਤੇ ਗੁਲਾਬੀ ਅਰਗਵਾਨੀ ਅਤਰ-ਕਟੋਰਿਆਂ ਚੋਂ ਕੰਵਰ ਵਲ ਸੁਗੰਧੀ ਦੇ ਰੁਮਕੇ ਘੱਲੇ ਹਿਮਾਲੀਆ ਤੋਂ ਹਿੰਦ ਸਾਗਰ ਤਕ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਠਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਕਿਸੇ ਅਨਜਾਣੀ ਆਸ ਨਾਲ ਹਿੱਲੀ ਤੇ ਪੂਜਯ ਗ੍ਰੰਥ, ਜਿਹੜੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦਸਦੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਕਿਸੇ ਰੱਬੀ ਤਰਾਨੇ ਨਾਲ ਪੌਣ ਲਰਜ਼ੀ । ਬੇ-ਸ਼ੁਮਾਰ ਦੇਵਤੇ ਗਾਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਪੂਰਬ ਪੱਛਮ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਜਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ - ਉੱਤਰ ਦਖਣ ਚੁਤਰਫ਼ੀ ਖੇੜਾ ਸੀ । ਉਹ ਚਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੱਬੇ ਵਾਲੇ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਜੋਟੀਆਂ ਵਿਚ ਦਰ ਉਤੇ ਉਤਰੇ, ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਦਿਖ ਚਿੱਟੇ ਲਸ਼ਕਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਸਤਰ ਚਾਂਦੀ ਸੋਨੇ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਸਨ - ਤੇ ਉਹ ਹਬ ਜੋੜੀ ਕੰਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੰਵਰ ਅੱਬਰੂ-ਭਿਜੀਆਂ ਅਖਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਲ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਬੁਲ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰੇਮ ਮਨੋਰਥ ਵਿਚ ਜੋੜੀ, ਖੜੋਤਾ ਸੀ । ਫੇਰ ਉਹ ਹੋਰ ਅਗਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਵਧਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ ੮੫ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org