ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/120

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਪਏ ਕਰਮੰਡਲ ਵਿਚੋਂ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਚੁਣਦੀਆਂ । | ਏਸ ਤਰਾਂ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਲਾਂਦੇ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਕਦੀ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਪਤਲੀ ਪੈਣ ਵਿਚ ਨਚਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਸੰਝ ਤੀਕ -ਨਾ ਸੜਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਢਲਣ ਦਾ ਪਤਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਸੰਝ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ, ਜਿਹੜੀ ਕੋਮਲ ਖੇਤਾਂ ਉਤੇ ਝਟ ਆ ਪੈਂਦੀ; ਨਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ,ਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਖੜਕਾਰ ਦਾ, ਨਾ ਰਾਤ ਦੇ ਉੱਲੂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਦਾ; ਆਪੇ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਮਗਨ; ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਰਸਤੇ ਉਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਕਦਮ ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਪਲਚੇ ਧਾਗੇ ਖੋਹਲਦੇ । ਏਸ ਤਰਾਂ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤਕ ਬੈਠੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਾਰੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਛਟ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦੇ ਹੈਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਜਾਂ ਦੇ, ਜੀਕਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ' ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲਾਲਚ ਡਰ ਤੇ ਘਿਣਾ ਸ਼ੋਰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ । ਫੇਰ ਉਹ ਉੱਨਾ ਚਿਰ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਿੰਨੇ ਚਿਰ ਵਿਚ ਕਾਹਲਾ ਚੰਦਮਾ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਚੌਂਤਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ: ਪਰ ਪ੍ਰਾਤਾ ਕਾਲ ਉਠ ਬਹਿੰਦੇ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਨੇਰੇ ਚਬੂਤਰੇ ਉਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ ਖਲੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੀਬਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਪੀਤ-ਭਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾਂਦੇ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਰ ਸਰਾਂਦੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਤ ਚੁੰਮ ਚੁੰਮ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਂਦੀ ੯੪ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org