ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/128

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਸ਼ਾਇਦ ਏਸ ਝਲੀ ਪਾਰਸਾਈ ਚੋਂ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਆਤਮਾ ਖੁਸੇ ਸਰੀਰ ਚੋਂ ਸੁਖਾਲੀ ਉਡ ਸਕੇਗੀ । ਓ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲੋ । ਸਿਧਾਰਥ ਆਖਿਆ, ‘ਤਸੀ ਸੂਰਜ ਵਲ ਆਪਣੇ ਨਾਜ਼ਕ ਮੁਖ ਰਖਦੇ ਹੋ - ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੰਨ; ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਮਿਠੇ ਸਾਸ ਤੇ ਚਿਟੀਆਂ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਅਰਗਵਾਨੀ ਪੋਸ਼ਾਕੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰ ਗੁਜ਼ਾਰ - ਤੁਹਾਡੇ ਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰਨ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵਾਂਜਿਆਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਸੰਨ ਸੰਦ ਨਹੀਂ ਉਜਾੜਦਾ । ਓ, ਨੀ ਖਜੂਰੋ ! ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਲਾਇਆ ਦੀਆਂ ਪੌਣਾਂ, ਤੇ ਠੰਢੇ ਨੀਲੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੌਣਾਂ, ਪੀਣ ਲਈ ਚਾਅ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨੇ ਉਡਦੀਆਂ ਹੋ, ਕਿਹੜੇ ਭੇਦ ਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈ ਕੀ ਤੁਸੀ ਏਥੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਵਸਦੀਆਂ ਹੋ, ਨਾਜ਼ਕ ਜੜਾਂ ਫੁਟਣ ਤੋਂ ਫਲਾਂ ਦੇ ਪੱਕਣ ਤਕ ਆਪਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਸੂਰਜੀ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋ ? . ਤੁਸੀ ਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਿਛਾਂ ਵਿਚ ਚਹਿਕਦੇ ਹੋਚੁਲ ਬੁਲ ਉਡਦੇ ਤੋਤੇ, ਮਧ-ਮੱਖੀਆਂ, ਬੁਲਬੁਲਾਂ, ਘੁੱਗੀਆਂਤੁਹਾਡੇ ਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਘਿਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਤਿਆਗੀ ਬਣ ਕੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਦਾ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ! ਪਰ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਸਰਬ ਸ਼ਾਮੀ ਹੋਣ ਕਰ ਕੇ - ਸਿਆਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਪਲੀ ਸਿਆਣਪ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਸੈ-ਕਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਕਾਂਦਾ ਹੈ ।’’ . ੧੦੨ . Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org