ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/132

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਪਏ, ਬੜੇ ਦਰਦ ਨਾਲ। “ਹਾਂ, ਮੈਂ ਏਸੇ ਤਰਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਪਿਆਰੀ ਕਿਸਾ ਗੋਤਮੀ ! ਪਰ ਕੀ ਉਹ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਲੈ ਆਈ ਹੈਂ ? “ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਫਿਰੀ, ਭਗਵਾਨ, ਠੰਢੇ ਚਾਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਹਿੱਕ ਨਾਲ ਲਾਈ, ਹਰ ਕੁਟੀਆ ਉਤੇ ਪੁਛਦੀਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ ਤੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਵੀ, ਆਂਹਦੀ ਸੀ: “ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਕੁਝ ਰਾਈ ਦੇਵ, ਕਾਲੀ-ਇਕ ਤੋਲਾ’’,ਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਹੁੰਦੀ ਉਹ ਝਬਦੇ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੀਨ ਸਾਰੇ ਦੀਨਾਂ ਉਤੇ ਤਰਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੁਛਦੀ : ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦੇਵਨੇਤ ਕਦੇ ਕੋਈ ਮੋਇਆ ਤੇ ਨਹੀਂ - ਪਤੀ, ਜਾਂ ਪਤਨੀ, ਜਾਂ ਪੁਤਰ ਜਾਂ ਨੌਕਰ ??” ਉਹ ਆਖਦੇ: ਓ ਭੈਣ ! ਇਹ ਤੂੰ ਕੀ ਆਖਦੀ ਹੈਂ ? ਮੋਏ ਬਹੁਤੇ ਤੇ ਜਿਊਂਦੇ ਥੋੜੇ ਹੈਣੀ । ਤਾਂ ਸ਼ੋਕ-ਭਰੇ ਧੰਨਵਾਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦਾਣੇ ਮੋੜ ਦੇਂਦੀ ਤੇ ਦੂਜੇ ਘਰੀਂ ਜਾ ਮੰਗਦੀ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਵੀ ਆਖਦੇ, “ਆਹ ਲੈ ਦਾਣੇ, ਪਰ ਸਾਡਾ ਨੌਕਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ ।” ਆਹ ਲੈ ਦਾਣੇ ਪਰ ਸਾਡਾ ਆਦਮੀ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ । “ਆਹ ਲੈ ਦਾਣੇ, ਪਰ ਜਿਸ ਬੀਜੇ ਸਨ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ । ਆਹ ਭਗਵਾਨ ! ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਘਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਾ, ਜਿੱਥੇ ਦਾਣੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਏਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਛੱਡ ਆਈ ਹਾਂ-ਉਹ ਨਾ ਚੁੰਘਦਾ ਸੀ ਨਾ ਹਸਦਾ ਸੀ - ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜੰਗਲੀ ਵੱਲਾਂ ਦੀ ਛਾਵੇਂ, ੧੦੬ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org