ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/144

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਇਹਦੇ ਨੇੜੇ ਮੈਨਾਨੀ ਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਠੇ ਖਜੂਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੀ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਦੇ ਲੋਕ ਜਟਕੀ ਮੁਸ਼ੱਕਤ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਸਨ । ਇਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਜੰਗਲੀ ਏਕਾਂਤ ਵਿਚ ਭਗਵਾਨ ਬੁਧ ਮਨੁਖਾਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਦੇ ਸਨ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕੰਮਾਂ, ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਨੌਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ; ਉਸ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿਥੋਂ ਸਭ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਭੇਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਚਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਜਿਹੜੀ ਡਾਟ ਦੀ ਤਰਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਇਕ ਬੱਦਲਾਂ ਦਜੇ ਬੱਦਲ ਤਕ ਉਸਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਧੰਧ ਦੀਆਂ ਤੇ ਪਾਏ ਭਾਫ਼ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਮੋਤੀ ਹੀਰਿਆਂ ਤੇ ਲਾਲਾਂ ਦਾ ਹਸਨ ਮੁੜ ਪੰਘਰ ਕੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਏਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਮਾਧੀ ਲਾਈ; ਏਸ ਤਰਾਂ ਮਗਨ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ ਰੋਟੀ-ਵੇਲਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ, ਚੰਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰਮੰਡਲ ਵਲ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਝਾਏ, ਜਾਂ ਤੋਤੇ ਦੇ ਟੁਕ ਸੁੱਟੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭੁੱਖ ਬੁਝਾਂਦੇ । ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਖੜੇ ਦਾ ਜਲਾਲ ਉਡ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਹੇਠਾਂ, ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਸੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੁਧ ਦੀ ૧૧e Digitized by Panjab Digital Library | www.panjabdigilib.org