ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/145

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਪਛਾਣ ਦੀਆਂ ਬੱਤੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਉਡ ਗਈਆਂ । ਸਾਲ ਦੀ ਟਹਿਣੀ ਤੋਂ ਢੱਠਿਆ ਸੁੱਕਾ ਪੱਤਾ ਜਿਹੜਾ ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜ ਖੜ ਉਡਦਾ ਸੀ, ਬਹਾਰ ਦੀ ਭੂਲੀ ਹਰਿਆਵਲ ਨਾਲ ਫੇਰ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਬੁਧ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਫੁਲ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਦਾ, ਕੋਈ ਚਿੰਨ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਏਸ ਤਰਾਂ ਮੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਵਰ ... ਗਸ਼ ਖਾ ਕੇ ਤੋਂ ਉਤੇ ਢੇ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ, ਕੋਈ, ਮਕਤੂਲ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਾਹ ਉਠਦਾ ਨਾ ਲਹੂ ਤੁਰਦਾ ਨਾ ਅੰਗ ਹਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਆਜੜੀ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਸਿਧਾਰਥ ਨੂੰ ਇਉਂ ਡਿਗਾ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਅਕਹਿ ਪੀੜ ਨਾਲ ਬੁਲ ਮੀਟੇ ਹੋਏ । ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਸਿਰ ਉਤੇ ਕੜਕਦਾ ਸੀ । ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਜੰਗਲੀ ਗੁਲਾਬ ਤੇ ਸਊਆਂ ਦੀਆਂ ਛਿਟੀਆਂ ਭੰਨ ਕੇ ਪੂਜਯ ਮੁਖੜੇ ਦੀ ਛਾਂ ਲਈ ਛੱਪਰ ਬੰਨ ਦਿਤਾ | ਨਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬੁਲਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਬੱਕਰੀ ਦਿਆਂ ਥਣਾਂ ਚੋਂ ਗਰਮ ਧਾਰਾਂ ਮਾਰੀਆਂ, ਮਤੇ ਨੀਚ ਜ਼ਾਤ ਹੋਣ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਦੀ ਛੁਹ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪੂਜਨੀਯ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਕਰ ਬੈਠੇ ! ਪਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਉਹਦੀਆਂ ਗਡੀਆਂ ਛਿਟੀਆਂ ਪੁੰਗਰ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਉਤੇ ਫੁਲਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਐਉਂ ਜੋਬਨ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਛੱਪਰ ਇਕ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਤੰਬੂ ਬਣ ਗਿਆ, ੧੧੯ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org