ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/162

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਜੇਡੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ; ਰਜ਼ਾਮੰਦ, ਸੁਗੰਧਤ ਛਾਤੀ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਛਾਤੀ-ਚੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਲਾਲ - ਹੀਰੇ; : ਕਕਰ ਮਨੁਖ ਏਦੂ ਉਚੇਰੀ ਕੋਈ ਸਿਖਰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ, ਜੇਡੀ ਸੂਰਤ ਦੀ ਉਹ ਮੱਠੀ ਸਡੌਲਤਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਪਿਆਰ-ਭਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਹਾਵ ਭਾਵ ਵਿਚ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਅਕੱਥ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਦੀ, ਨੱਚਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ, ਜਿਨੂੰ ਇੱਛਾ ਪੂਜਦੀ ਹੈ : ਤੇ ਅਤਿ ਚੰਗੀ ਜਾਣ ਕੇ ਫੜਨ ਲਈ ਤੜਫਦੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਸੁਰਗ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਮਨੁਖ ਦੇਵਤੇ ਬਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਰਤੇ ਤੇ ਸਾਮੀ; ਇਹੀ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਖੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸਸਤੀ । ਕੌਣ ਪਛਤਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਮਲ ਬਾਹਾਂ ਗਲਵੱਕੜੀ ਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਇਕ ਸੁਖੀ ਹਉਂਕੇ ਵਿਚ ਪੰਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਨਿੱਘੇ ਚੁੰਮਣ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ? ਇਉ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਕੋਮਲ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦੀਆਂ ਉਹ ਗਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਪ੍ਰੇਮ-ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇਬਲਾਂ ਉਤੇ ਮੋਹਿਨੀ ਮੁਸਕਾਹਟਸੀ ਬੇਸੰਕੋਚੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਚਕਵੇਂ ਪਾਸੇ ਤੇ ਅੰਗ ਕਦੇ ਲੁਕਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਉਘੜਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਵ-ਖਿੜੀਆਂ ਕਲੀਆਂ | ਵਾਂਗ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਵਿਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਦਿਲ ਛੁਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਕਦੇ ਅਜਿਹੀ ਲਾਸਾਨੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨੇ ਅੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾਹੋਣਾ ਜਦੋਂ ਟਲੀ ਟੋਲੀ ਇਹ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਨਾਚ-ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਬ੍ਰਿਛ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, .. ੧੩੬ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org