ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/169

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੀਜੇ ਪਹਿਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ । | ਪਰ ਜਦੋਂ ਚੌਥਾ ਪਹਿਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੋਕ ਦਾ ਭੇਤ ਖੁੱਲਿਆ, ਕਿ ਸ਼ੋਕ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਿਲ ਤੇ ਮੈਲ ਸੁਨਿਆਰੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ । ਫੇਰ ਦੁਖ-ਸਤਿ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਇਆ: ਇਹ ਚੰਗੀਆਂ ਸਚਿਆਈਆਂ ਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਹੈ । ਕਿ ਕੀਕਰ ਸ਼ੋਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੈ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ: ਛਡਿਆਂ ਛੂਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਨਮ, ਜਵਾਨੀ, ਬੁਡਾਪਾ, ਪਿਆਰ, ਘਿਣਾ, ਸੁਖ ਦੁਖ, ਹੋਣਾ ਤੇ ਕਰਨਾ, ਏਸੇ ਦੀਆਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਇਹਨਾਂ ਸੌਗੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਪਰਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਟ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤਕ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਭੁਲਾਵੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹਨੂੰ ਅਵਿਦਿਆ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਚੰਬੜਦਾ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਹੋਣਾ ਚਾਂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਇਆ ਰੁਚੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰੁਚੀਆਂ ਬਲ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਾਮ-ਰੂਪ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਤ, ਨਾਮ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਜਿਹੜੇ ਸੁਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀ ਨਿਆਈਂ ਮਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਖਾਣ ਲਈ ਨੰਗਿਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਏਸ ਤਰਾਂ ਵੇਦਨਾ ਵਧਦੀ ਹੈ । ੧੪੩ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org