ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/188

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਝੰਡੇ ਫਰ ਫਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਗਮਨ ਦੇ ਦਿਹਾੜੇ ਲਈ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾ ਦਿਤਾ ਸੀ, ਕਿ ਨਦੀ ਦੇ ਗੁਜ਼ਰ ਉਤੇ, ਐਨੇ ਹਾਥੀ ਚਾਂਦੀ ਹੋਦਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨਾ-ਚੜੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਵਰ ਨੂੰ ਉਡੀਕਣ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਕੁਕਣ: ਕੰਵਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ।’’ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਰਾਣੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਰਨ, ਕਿੱਥੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਨਾਚ-ਕੁੜੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਨ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਸੌਂ ਕੇ ਨੱਚ ਕੇ ‘ਜੀਓ -ਜੀਓ` ਆਖਣ, ਤੇ ਜਿਥੋਂ ਕੰਵਰ ਦਾ ਘੋੜਾ ਲੰਘੇ, ਗੋਡਿਆਂ ਤਕ ਸੁਹਣੇ ਰਾਹ ਉਤੇ ਗੁਲਾਬ ਤੇ ਗੇਂਦੇ ਵਿਚ ਪੈਰ ਧਸਣ, ਤੇ ਉਦੋਂ ਨਗਰ ਸਾਰਾ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗਾਵੇ । ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਲੋਕ ਕੰਨ ਚੁਕ ਚੁਕ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚੋਟ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਤਾਂਘਦੇ, “ਹੁਣ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ! ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣ ਲਈ, ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਪਾਲਕੀ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਓਦਣ ਫ਼ਸੀਲ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਖੈਮਾ ਤਣਿਆ ਸੀ। ਚੁਤਰਫ਼ੀ ਮਨੋਹਰ ਬਾਗ - ਨਿਗਰੋ- ਮੁਸਕਰਾਂਦਾ ਸੀ, ਬੇਲ ਦੇ ਬ੍ਰਿਛਾਂ ਉਤੇ ਹਰੀਆਂ ਖਜੂਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਸੀ, ਨਵਛਾਂਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਫਿਰਦੇ ਰਸਤਿਆਂ ਉਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਬੂਟੇ । ਦਖਣੀ ਸੜਕ ਇਹਦੇ ਚਮਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਬਾਗ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝੁੱਗੀਆਂ ਸਨ, ਫਾਟਕ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ, ਉਹ ਸਾਬਰ ਤੇ ਨਿਰਧਨ ਲੋਕ ਵਸਦੇ ਸਨ, ૧ર Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org