ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/190

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਤੇ ਜਿਥੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਉਥੇ ਵੀ ਸਾਦਰ ਤਕ ਕੇ ਉਹ ਤੁਰਦਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ । ਦੋ ਉਹਦੇ ਮਗਰ ਭਗਵੇ ਪਹਿਗੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਿਦੇ ਹਥ ਵਿਚ ਕਰਮੰਡਲ ਸੀ, ਉਹ ਕੋਈ ਦਿਬ ਜੋਤ ਨਜ਼ਰੀ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਏਡਾ ਪੁਜ ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਸੀ, ਅਜਿਹੀ ਕਿਸੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਗੌਰਵਤਾ ਨਾਲ ਪੌਣ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਮਿਠੀਆਂ ਮੁਤਬਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਿਤਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿ ਦਾਤਾ ਜਦੋਂ ਭਿਛਿਆ ਦੇਣ ਵੇਲੇ ਉਤਾਂਹ ਤੱਕਦਾ ਸੀ ਮੁਖ ਵੇਖ ਕੇ ਚਕਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਕੋਈ ਪ੍ਰਣਾਮ ਵਿਚ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਭਿਛਿਆ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਦੌੜ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਸ਼ੋਕ ਕਰਦਾ ਸੀ । | ਏਉਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਟੋਲੀ ਪਿਛੇ ਟੋਲੀ, ਬੱਚੇ, ਮਰਦ, ਤੀਵੀਆਂ, ਉਹਦੇ ਕਦਮਾਂ ਪਿਛੇ ਤੁਰ ਪਏ, ਮੀਟੇ ਬੁਲਾਂ ਚੋਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਘੁਸਰ ਮੁਸਰ' ਕਰਦੇ, ਇਹ ਕੌਣ ! ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ! ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਹਿਜੇ ਤੁਰਦਾ ਖੈਮੇ ਕੋਲ ਅਪੜਿਆ, ਤਾਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪਰਦਾ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਅਨਕੱਜੇ ਮੁਖ, ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਉਹਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਖੜੋ ਗਈ, ਤੇ ਪੁਕਾਰ ਉਠੀ: “ਸਿਧਾਰਥ ! ਸਾਮੀ ! ਵਗਦੇ ਨੈਣ ਚੌੜੇ ਖੁਲੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਥ ਘੁਟ ਕੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਹਿੱਕ ਉਠ ਉਠ ਪਈ ਖੁਲਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਚਰਨਾਂ ਉਤੇ ਚੈ ਪਈ । ਮਗਰੋਂ ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰਾਥਣ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ | ੧੬੪ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org