ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/199

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਛਿਪਕਲੀਆਂ ਰੰਗੇ ਫ਼ਰਸ਼ਾਂ ਉਤੇ ਟਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਕਦੇ ਰਾਜੇ ਤੁਰਦੇ ਸਨ, ਟੁੱਟੇ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਘਸਮੈਲੀ ਲੂੰਮੜੀ ਸੂਈ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਚੋਟੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਢਲਵਾਨਾ ਤੇ ਜਾਂ ਕੋਮਲ ਪੌਣਾਂ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਅਣਵਟੀਆਂ ਹਨ । ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੀਕਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਵਿਖਾਲੇ, ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ - ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਕਦੇ ਸੁਧੋਧਨ ਦਾ ਨਗਰ ਵਸਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਹੈ ਜਿਥੇ ਇਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੰਝ ਦੇ, ਸੂਰਜ-ਅਸਤ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਬੁਧ ਆਖੀਂ ਨਿਯਮ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । | ਪੂ ਗੰਥਾਂ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਏਸ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਸਥਾਨ ਉਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਵਿਚ ਝੂਲਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਵਾਲਾ ਇਕ ਬਾਗ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਛਵਾਰੇ ਤੇ ਤੱਲਾ ਤੇ ਗੁਲਾਬ-ਕਿਆਰੇ ਚਬੂਤਰੇ, ਖਿੜੇ ਮੂੰਮੇ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਿਲਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ - ਏਥੇ ਦਿਬ ਜੋਤ ਸ਼ਾਮੀ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਦੁਆਲੇ ਤਾਂਘਦੀ ਭੀੜ ਬੁਲ ਖੁਲਦੇ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਕਲ ਸਿਖਣ ਲਈ ਜਿਸ ਸਾਰੇ ਏਸ਼ੀਆ ਨੂੰ ਕੋਮਲ-ਚਿਤ ਬਣਾ ਦਿਤਾ ਹੈ | ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਤੇ ਗਿਰਦ ਆਨੰਦ ਤੇ ਦੇਵ ਦਤ, ਸਾਕੀ ਰਾਣੇ, ਬੈਠੇ ਸਨ; ਪਿਛੇ ਸਰੀਯੁਤ ਤੇ ਮੁਗਲਨ, ਭਗਵੀ ਬਰਾਦਰੀ ਦੇ ਮੁਖੀਏ ਖੜੋਤੇ ੧੭੩ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org