ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/201

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦਿਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਪਰਬਤ ਚੋਟੀਆਂ ਉਤੇ, ਗੁਲਾਬੀ ਭਾਅ ਬਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤਾ ਅਟਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਭਾਸਦਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਹੇਠਾਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿਚ ਪਈ ਸੁਣਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਪਰਬਤਾਂ ਉਤੇ; ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਸੰਝ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਇਕ ਸੂਰਗੀ ਅਪੱਛਰਾ ਵਾਂਗ ਖੜੋਤੀ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿੰਨੀ, ਮਗਨ; ਕੁਲੇ ਸਰਕਦੇ ਬੱਦਲ ਉਹਦੇ ਕੇਸ ਸਨ, ਜੜੇ ਸਿਤਾਰੇ ਉਹਦੇ ਮੁਕਟ ਦੇ ਮੋਤੀ ਸਨ, ਚੰਨ ਉਹਦੀ ਦਾਉਣੀ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੂਹੜਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹਨੇਰਾ ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਵਸਤਰ ਸਨ । ਇਹ ਉਹਦਾ ਰੋਕ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸਾਹ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਹਰੇ ਕਿਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤੋਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਹਉਕਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਬੋਲਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਸੁਣਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਪਰਦੇਸੀ, ਦਾਸ ਉਚ ਜਾਂ ਨੀਚ, ਆਰੀਆ ਜਾਂ ਮਲੇਛ ਜਾਂਗਲੀ - ਸਭ ਨੂੰ ਐਉਂ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬੋਲੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਉਹਦੇ ਭਰਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ । ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਜੁੜੀ ਭੀੜ ਦੇ ਛੁਟ - ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈਪਸ਼ੂ ਪੰਛੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜਨੌਰ, ਬੁਧ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗਲਵਕੜੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਪੇਮ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਤਰਸ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਚੋਂ ਕੋਈ ਇਕਰਾਰ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ । ਉਸ ਘੜੀ ਏਉਂ ਭਾਸਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ, ਲੰਗੂਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਕੈਦ ਹੋਈਆਂ, ਸ਼ੇਰ ਜਾਂ ਹਿਰਨ, ਰਿਛ, ਗਿੱਦੜ ਜਾਂ ਭਿਆੜ, ਮੁਰਦਾਰ ਖਾਣੀ ਇਲ, ਘੁੱਗੀ ਜਾਂ ਜੜਿਆ ਭਰਿਆ ਮੋਰ, ੧੭੫ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org