ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/221

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਉਸ ਚੰਹ ਚੋਂ ਤਿੰਨ ਮੰਜ਼ਲਾਂ ਤੋਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਹਨ: ਪਰ ਅਜੇ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੋਹ, ਤੇ ਪ੍ਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਰਗ ਚਾਹੀ ਸੋ-ਸ਼ਲਾਘਾ, ਭੁੱਲ ਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਕਰ ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਪਰਲੀ ਬਤਫ਼-ਢਕੀ ਸਿਖਰ ਤੇ ਜਾ ਖਲੋਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜਿਦੇ ਤੋਂ ਉਚੇਰਾ ਕੇਵਲ ਅਮੁੱਕ ਆਕਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਕਰ, ਇਹ ਪਾਪ ਜਦੋਂ ਦਾ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਵਾਨ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ । ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਨੀਵੀਂ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਰਸ਼ਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਜੜ ਜਾਣਾ ਵੀ ਡੁਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਉਹਦੇ ਲਈ ਜੀਵਿਆ ਜਾ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਸਭ ਮੌਤਾਂ ਮਰ ਚੁਕੀਆਂ ਹਨ; ਕਰਮ ਉਹਦੇ ਲਈ ਨਵੇਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ । ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਢੂੰਡਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਾ ਭੁਲਾ ਕੇ ਉਹਦੀ “ਮੈਂ ਹਿਮੰਡ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਜੇ ਕੋਈ ਦਸੇ ਕਿ ਨਿਰਵਾਨ ‘‘ਮੁਕ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਖੋ ਉਹ ਕੂੜ ਆਖਦਾ ਹੈ ! ਜੇ ਕੋਈ ਆਖੇ ਕਿ ਨਿਰਵਾਨ ਜਿਉਣਾ ਹੈ, ਆਖੋ ਉਹ ਭੁਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ । ਨਾ ਉਸ ਚਾਨਣ ਦਾ ਜਿਹੜਾ · ਉਹਦੇ ਟੂਟੇ ਲੈਪ ਦੇ ਪਰਵਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਜੀਵਨ-ਰਹਿਤ ਅਨੰਤ ਆਨੰਦ ਦਾ ! | ਮਾਰਗ ਉਤੇ ਤੁਰੋ ! ਘਿਣਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਹੀਂ ! ਨਾ ਕਾਮਨਾ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਪੀੜ, ਨਾ ਸੂਰਤੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ! ੯੫ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org