ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/223

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਇਹ ਧਰਮ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੋਲੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਮਾਤਾ, ਬੱਚੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦਸਿਆ ਕੀਕਰ ਉਹ, ਜਿਹੜੇ ਸੁਰਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੰਗਲੀਆਂ ਛੇਤੀ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦੇ - ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਨਹੀਂ ਤੁਰ ਸਕਦੇ - ਐਸਾ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਨ-ਰਾਹੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਚੰਗਾ ਲੰਘ ਜਾਏ । ·, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਨਮਾਨ, ਤਰਸ ਤੇ ਸਬਰ ਭਰੇ ਰਹਿਣ, ਹਰੇਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨ, · ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਬੁਰਾ ਉਪਜਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਭ ਭੈੜ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਚੰਗਿਆਈ ਦਾ ਫਲ ਹੈ; ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਇਕ ਹਿਸਤੀ, ਆਪਾ ਭੁਲਾਂਦਾ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਨਾ ਵਧੇਰੇ ਸੰਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਉਹ ਦੂਜੀ ਮੰਜ਼ਲ ਤੇ ਪੁਜਦਾ ਹੈ । ਇਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਹਿਲੋਂ ਆਖਿਆ ਸੀ . ਜਦੋਂ ਰਾਜ-ਹਿ ਦੇ ਕੋਲ ਬਾਂਸ-ਬਨ ਵਿਚ ਭਗਵਾਨ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਸਨ: ਇਕ ਪ੍ਰਭਾਤ ਉਹ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਖਿਆ, ਹਿਸਤੀ ਸਿੰਗਲਾ, ਹਾ ਕੇ, ਨੰਗੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਬਾ ਟੇਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੇਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਚੌਹਾਂ ਦਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਨਾਲੇ ਦੁਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਤੇ ਚਿਟੇ ਚੌਲ ਖਲਾਰਦਾ ਸੀ । “ਕਾਹਦੇ ਲਈ, ਵੀਰਾ, ਤੂੰ ਮਥਾ ਟੇਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਉਹਨਾਂ ਪੁਛਿਆ, ਉਸ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਰੀਤ ਚਲੀ ਆਈ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ ! ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਸਿਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਪਰਭਾਤੇ ਦਿਨ-ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਉਤਲੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਲੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਤੇ ਹਨੇਰੀਆਂ ਬੰਨ ਲਈ ਏਉਂ ਕਰਨਾ ਲੋੜੀਦਾ ਹੈ ।” ੧੯੭ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org