ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/51

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

“ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਸੁਗਾਤ ਹੈ ? ਉਸ ਪੁਛਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ । “ਸੁਗਾਤਾਂ ਮੁਕ ਗਈਆਂ ਹਨ ।’ ਚੰਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ, ਪਿਆਰੀ ਭੈਣੇ, ਨੂੰ ਇਹ ਲੈ ਲੈ . ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮਾਣ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਕੰਵਰ ਨੇ ਗਲੋਂ ਪੰਨਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੀ ਤੇ ਹਰੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਦੀ ਕੂਲੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਬੰਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਤੇ ਮਿਲਣੀ ਚੋਂ ਪ੍ਰੀਤ ਉਗਮੀ । ਚੋਖੇ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ ਜਦੋਂ, ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲੋਂ ਕਿਸੇ ਪੁਛਿਆ: “ਸਾਕੜ ਕੁੜੀ ਦੀ ਤਕਨੀ ਨੇ ਕਿਉਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਏਉਂ ਧੜਕਾਇਆ ਸੀ ?? , ਉੱਤਰ ਦਿਤਾ “ਅਸੀਂ ਓਪਰੇ ਨਹੀਂ ਸਾਂ, ਜੀਕਰ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਓਦੋਂ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਕਈ · ਉਮਰਾਂ ਗੁਜ਼ਰੀਆਂ, ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯਮਨ ਦੇ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਨੇੜੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨੰਦਾ ਦੇਵੀ ਖੜੋਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਪਾਇਰ (ਮੁਨਸਫ) ਬਣਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਚੀੜਾਂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਸ਼ਾਮੀ ਸਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕੁੜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਨ ਇਕ ਨੂੰ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਤਾਜ ਪਾਂਦਾ ਸੀ । ਇਕ ਨੂੰ ਮੋਰ-ਖੰਭਾਂ ਦੀ ਕਲਗੀ ਨਾਲ ਸਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਕ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ’ਚ ਸਰੁ ਦੀ ਬਰੀਕ ਹਰਿਆਵਲ ਟੰਗਦਾ ਸੀ, | ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ ਦੌੜੀ ਉਹ ਪਹਿਲੋਂ ਅੱਪੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਰਨੀ-ਬੱਚਾ ਤੇ ਨਾਲੇ ਦਿਲ ਦਾ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉਹ ਕਈ ਖ਼ੁਸ਼ ਵਰੇ ਜੀਵੇ ਸਨ, ર૫ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org