ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/52

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੀ ਅਨ-ਵਿਛੜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਏ ਸਨ । ਜੀਕਰ ਲਕਿਆ ਬੀਜ ਖ਼ਸ਼ਕ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪੰਗਰਦਾ ਹੈ, ਓਕਰ ਨੇਕੀ ਤੇ ਬਦੀ, ਪੀੜ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਘਿਣਾ, ਤੇ ਸਭ ਮੋਏ ਕਰਮ, ਮੁੜ ਫੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਕਾਲੇ ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ, ਤੇ ਫਲ ਖੱਟੇ ਜਾਂ ਮਿਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ਉਹ ਮੈਂ ਤੇ ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਸਾਂ, ਤੇ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੁਜ਼ਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ । , ਜਿੰਨਾਂ ਨੇ ਕੰਵਰ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸਿਆਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਕੀਕਰ ਸਿਧਾਰਥ ਬੇ-ਪਰਵਾਹ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤਕ ਵੱਡੇ ਸੁਬੁਧ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ, ਤੇ ਕਿਰੇ -ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ - ਉਹ ਬਦਲਿਆ; ਤੇ ਕੀਕਰ ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਨੇ ਕੰਵਰ ਨੂੰ ਤੇ ਕੰਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੰਨਿਆਂ ਦੀ ਸੁਗਾਤ ਬਾਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਉਹ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਅਕਹਿ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਰਿਆ ਸੀ। ਪਿਆਰਾਂ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ; “ਵੇਖੋ ! ਅਸਾਂ ਜਾਦੂ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਹੁਣ ਸਲਾਹ ਕਰੋ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਰੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਓ । ਹਰਕਾਰੇ ਭੇਜੋ, ਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮੰਗੋ ! ਪਰ ਸਾਕਿਯਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਰਵਾਜ ਸੀ ੨੬ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org