ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/55

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਤੇ ਇਕ ਢੋਲ ਛੇ ਗੋ ਦੁਰਾਡਾ ਰਖਿਆ ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਛੇ ਪਰ ਦੇਵਦੱਤ ਨੇ ਅਠ ਗੇ ਪਰੇਡਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਸਿਧਾਰਥ ਨੇ ਦਸਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਕੀਤੀ | ਜਦੋਂ ਉਹ ਢੋਲ ਮਸਾਂ ਕੌਡੀ ਜੇਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਤੀਰ ਛੂਟੇ, ਨੰਦੇ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਢੋਲ ਵਿੱਧੇ ਗਏ, ਪਰ ਦੇਵਦੱਤ ਦਾ ਤੀਰ ਢੋਲ ਦੇ ਆਰੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਖ਼ਲਕਤ ਨੇ ਨਾਅਰੇ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚਿੰਤਾਤ ਅੱਖਾਂ ਉਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਾੜੀ ਖਿੱਚੀ, ਮਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਵਰ ਦਾ ਉੱਕਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਜ਼ਰੀਂ ਪਵੇ ਪਰ ਕੰਵਰ ਨੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਗੰਦੇ ਹੋਏ ਬੈਂਤ ਦੇ ਕਮਾਨ ਚੁੱਕੇ ਜਿਹੜੇ ਤੰਦੀ ਨਾਲ ਬੱਧੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ-ਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਬਲੀ ਬਾਹਾਂ ਹੀ ਖਿੱਚ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹਸਦੇ ਨੇ ਟੁਣਕਾਏ ਤੇ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਮਰੋੜਿਆ, ਸਿਰ ਜੁੜ ਗਏ, ਤੇ ਮੋਟਾ ਬੈਂਤ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਤਿੜਕਿਆ; “ਇਹ ਖੇਡ ਲਈ ਹੈ, ਪੇਮ ਲਈ ਨਹੀਂ ਉਸ ਆਖਿਆ, “ਕੀ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਣੁਖ ਨਹੀਂ ਜਿਹੜਾ ਸਾਕਯ-ਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ ?? ? ਤੇ ਇਕ ਨੇ ਆਖਿਆ : “ਸਿੰਹਾਨੂੰ ਦਾ ਧਣਖ ਕੀ ਜਾਣੀਏ ਕਦੋਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਚ ਪਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਰੱਸੀ ਪਾ ਸਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਰੱਸੀ ਤਣੀ ਹੋਵੇ ! ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਧਣਖ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਕਾਲੇ ਫ਼ੌਲਾਦ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੰਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵੇਲਾਂ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ੨੯ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org