ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/56

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

  • *
  • * *
  • *
  • *
  • * * * *
  • * * *

4 2

ਹਿਰਨ ਦੇ ਮਿਝ ਦਾ ਨਮੂਨਾ | ਦੋ ਵਾਰੀ ਸਿਧਾਰਥ ਨੇ ਗੋਡੇ ਉਤੇ ਉਹਨੂੰ ਜਾਚਿਆ, ਤੇ ਫੇਰ ਬੋਲਿਆ - “ਹੁਣ ਚਲਾਓ, ਮੇਰੇ ਭਰਾਓ ਪਰ ਉਹ ਕਮਾਨ ਦੀਆਂ ਕਠਿਨ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹੱਥ ਵੀ ਨਾ ਖਿੱਚ ਤਦ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਨੇ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਕਮਾਨ ਦੱਬੀ, ਮਿਆਨੇ ਖਤ ਉਤੇ ਅੱਖ ਜੋੜੀ, ਤੇ ਰੱਸੀ ਛਣਕਾਈ, ਤੇ ਜੀਕਰ ਉਕਾਬ ਦਾ ਖੰਭ ਪੌਣ ਬਰਕਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਕਰ ਏਡੀ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਉੱਚੀ “ਸਰ-ਰ’ ਹੋਈ ਕਿ ਥੋੜ-ਦਿਲਿਆਂ ਕਈਆਂ ਨੇ ਘਰੀਂ ਪੁਛਿਆ “ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਕੀ ਏ ? ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿਤਾ ਇਹ ਸਿੰਹਾਨੂੰ ਦੇ ਧਣਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਚਲਾਇਆ ਹੈ । ਤਦ ਇਕ ਚੰਗਾ ਤੀਰ ਟੰਗ ਕੇ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਚਲਇਆ, ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਚੀਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਰ ਪਰੇ ਢੋਲ ਚੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ । ਫੇਰ ਦੇਵਦੱਤ ਨੇ ਤਲਵਾਰ-ਖਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਛੇ ਉਂਗਲਾਂ ਮੋਟੇ ਤਾਲਸ ਬਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸੁਟਿਆ , ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਤ ਤੇ ਨੰਦੇ ਨੇ ਨੌਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚੀਰ ਪਾ ਦਿਤੇ, ਪਰ ਦੋ ਏਡੇ ਤਣੇ ਇਕੱਠੇ ਉਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਧਾਰਥ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿਚ ਕਟ ਧਰਿਆ ਪਰ ਇਸ ਸਫ਼ਾਈ ਨਾਲ ਕਿ ਤਣੇ ਥਾਂ ਸਿਰ ਸਿਧੇ ਖੜੋਤੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਨੰਦੇ ਨੇ ਸ਼ੋਰ ਪਾਇਆ : “ਧਾਰ ਮੜ ਗਈ । ਤੇ ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਕੰਬੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਬਿਛ ਸਿਧੇ ਖੜੇ ਵੇਖੇ, ਪਰ ਦੇਵ-ਨੇਤ ਪੋਣ ਦੇ ਪਦੋਂ ਝੂਲੀ ३० Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org