ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/66

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਏਥੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਦਾ ਉਸੇ ਕੋਮਲ ਚਾਨਣ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ । ਜਿਹੜਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤਾ, ਤੇ ਲਹਿੰਦੇ ਸੂਰਜ ਜਿਹਾ ਸੂਖਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸਦਾ ਮਿਠਆਂ ਹਵਾਆਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਬਹ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਆਨੰਦ-ਮਈ, ਪਰ ਅਧ-ਰਾਤ ਜੇਡੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ: ਦਿਨ ਰਾਤ ਸਿਤਾਰੇ ‘ਸੁਖ-ਸੁਖ’’ ਟੁਣਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸਵਾਦੀ ਭੋਜਨ ਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇਲ-ਸਿੰਨੇ ਫਲ, ਹਿਮਾਲੀਆ ਦੀ ਬਰਫ ਨਾਲ ਨੰਢੇ ਕੀਤੇ ਸ਼ਰਬਤ ਤੇ ਅਨੋਖੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਠਿਆਈਆਂ ਤੇ ਨਰੇਲ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚਿੱਟੇ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹਦਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ । ਤੇ ਰਾਤੀਂ ਦਿਨੇ ਚੋਣਵੀਆਂ ਨਾਚ-ਕੁੜੀਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ: ਸਾਗਰ ਭਰਦੀਆਂ, ਛੈਣੇ ਵਜਾਂਦੀਆਂ ਪਤਲੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਦੇਵ ਦੀਆਂ ਕਾਲੇ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਖੀਆਂ । ਇਸ ਸਭਾਗ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਦੀਆਂ , ਸੱਤੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਸੀ ਉਹਦੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ-ਜ਼ਗਾਉ ਨਾਚਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰ-ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਜਾਦੁ ਭਰੀ ਰਾਗਨੀ ਨਾਲ ਅਨੰਦ-ਲੀਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ । ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਗਰੂਆਂ ਦੀ ਛਣਕਾਰ, ਵੀਣਾਂ ਦੀਆਂ ' ਚਾਂਦੀ ਤਾਰਾਂ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਮਟਕ ਹੁਲਾਰ; ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ੪੦ , Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org