ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/67

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਧੁਖਦੇ ਕਟੋਰਿਆਂ ਚੋਂ ਨੀਲੀ ਧੁੰਦ ਉਹਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿੱਠੀ ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨਾਲ ਸੌਣ ਲਈ ਸਖਦੇ ਸਨ । ਇਸ ਤਰਾਂ ਸਿਧਾਰਥ ਭੁਲਿਆ ਜੀਵੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿ ਉਨਾਂ ਕੰਧਾਂ ਅੰਦਰ ਮੌਤ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਦਾ ਕੋਈ ਕਥਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਏ ਨਾ ਗਮ, ਨਾ ਪੀੜ ਨਾ ਰੋਗ ਦਾ । ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਪਿਆਰ-ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਮੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਤਕਨੀ ਮੱਧਮ, ਜਾਂ ਨਾਚ ਵਿਚ ਪੈਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈਂਦਾ - ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੋਸ਼ੀ, ਉਸ ਸੁਰਗ ਚੋਂ ਜਲਾਵਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਮਤੇ ਕੰਵਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਦੁਖ ਹੋਵੇ । ਖ਼ਸ਼-ਨੈਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਉਹਦੇ ਨਿਰਨੇ ਲਈ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਬਾਹਰਲੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਰੜਕ ਸੁਣਾਂਦਾ; ਬਾਹਰਲੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਪਲੇਗਾਂ, ਹੰਝੂ ਤੇ ਸਹਿਮ, ਤੇ ਸੋਗਆਂ ਦੇ ਵੈਣ; ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਲਾਟਾਂ । ਅੰਦਰ ਇਹ ਚਰਮ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ: ਕਿ ਕਿਸੇ ਨਾਚ-ਕੁੜੀ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਚੋਂ ਦਾਉਣੀ ਦੀ ਇਕ ਤੰਦ ਵੀ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਹਰ ਸੁਬਹ ਕੁਮਲਾਏ ਗੁਲਾਬ ਤੋੜ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ । “ਜੇ ਕੰਵਰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨ ਚਿੰਤਾ-ਉਪਜਾਊ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਅਛੁਹ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕੇਗਾ; ૪૧ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org