ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/71

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਮਝ ਹੋਰ ਅਨਿ ਦੇਸਾਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਅਨੇਕਾਂ ਗ਼ਮ ਦੇਖੇ ਹਨ, ਅਨੇਕਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਲੀਦੇ ਹਥ ਵੇਖੇ ਹਨ ।

ਫੇਰ ਅਸੀ ਰੋਂਦੀਆਂ ਵੀ ਹਸਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਤਾਕਿ ਲੋਕ ਜਾਨਣ,

ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਘਟ ਘਟ ਫੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਲੀ ਇਕ | ਤਮਾਸ਼ਾ ਹੈ, 

ਜਿਹਾ ਕਿਸੇ ਬਦਲ ਨੂੰ ਖੜੋਣ ਲਈ ਆਖਣਾ, ਜਾਂ ਹਬ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵਹਿੰਦੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ।

ਪਰ ਤੂੰ ਜਿਸ ਨੇ ਬਚਾਣਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ । ਦੁਖੀ ਜਗ ਆਪਣੀ ਪੀੜ ਵਿਚੋਂ ਤੈਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਅੰਨੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸੋਗ ਪੌੜੀ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉਤੇ ਬਿੜਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਠ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੁਤ, ਜਾਗ, ਨਾ ਸੌ ਮੁੜ ਕੇ । ਅਸੀ ਫਿਰੰਤੂ ਪੌਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਾਂ,

ਤ  ਵੀ ਫਿਰ, ਓ ਕੰਵਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਭੂੰਡ, 

ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਛਡ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਦੁਖੀਆਂ

ਦੇ ਦਰਦ ਖ਼ਾਤਰ ਛਡ ਰਾਜ ਭਾਗ ਨੂੰ, ਮੁਕਤੀ ਲਿਆ ਦੇਹ !

ਏਉਂ ਆਹਾਂ ਭਰਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਚਾਂਦੀ-ਤਾਰਾਂ ਉਤੇ ਤੁਰਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਜਿਸਨੂੰ, ਅਜੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਅਸੀ ਰਾਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਦਸਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖੇਡਦਾ ਹੈਂ,ਉਨਾਂ ਉਤੇ ਹਸਦੀਆਂ ਹਾਂ।” | ਇਸ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਸਹਣੀ ਮਹਿਫ਼ਲ ਵਿਚ, ਮਿਠੀ ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ

੪੫

Left
Right
Center

Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org