ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/72

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

- ਦਾ ਹਥ ਫੜ ਕੇ, ਤੇ ਇਕ ਬਾਂਦੀ, ਆਬਨ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਲਈ ਮਧੁਰ ਸੁਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੋਈ -ਕਹਾਣੀ, ਜਾਦੂ-ਘੋੜੇ ਦੀ, ਅਚੰਭੇ ਦੇਸ ਦਰਾਡੇ ਦੀ, ਜਿਥੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਵਸੋਂ ਏ. ਤੇ ਜਿਥੇ ਰਾਤਾਂ ਸੁਰਜ, ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਡੁਬਦਾ ਏ । ਤਦ ਆਹ ਭਰ ਕੇ ਕੰਵਰ ਬੋਲਿਆ: (ਚਿਤਰਾ ! ਏਸ | ਪਰੀ-ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਬਰਕਣ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਤੂੰ ਮੋੜ ਲਿਆਈ ਏ, ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਦੇਹ, . ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮੋਤੀ ! ਦਸ, ਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਏਡੀ ਚੌੜੀ ਏ,ਕੀ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਹੈ ਜਿਥੇ ਸੂਰਜ ਸਾਗਰ ਦੀਆਂ ਛਲਾਂ ਵਿਚ ਵੜਦਾ ਦਿਸਦਾ ਏ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦਿਲ ਵਸਦੇ ਨੇ, ਅਨਗਿਣਤ, ਅਨਜਾਣੇ, ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਅਪ੍ਰਸੰਨ, ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣੀਏ ਤੇ ਕੁਝ ਮਦਦ ਦੇ ਸਕੀਏ ? ਕਈ ਵੇਰ ਅਚੰਭਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪਰਬ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰਾਹ ਉਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਅਖ ਪਹਿਲੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵੇਂਹਦੀ ਏ ? ਬੜੀ ਵੇਰ, ਹੇ ਚਮਕਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚੋਂ, ਤੇਰੀ ਹਿਕ | ਉਤੋਂ ਵੀ, ਸੂਰਜ ਅਸਤ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਏਸ ਤਾਂਘ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰੱਤੇ ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਡੁਬ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ ! ਜ਼ਰੂਰ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਲੋੜਵੰਦ ਹੋਣਗੇ -- ਨਹੀਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਏਸ ਘੜੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੀੜ ਹੈ, Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org