ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/74

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕੇ ਵੇਖੇ ।’’ “ਹੱਛਾ’’ ਸਿਆਣੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੁਣ ਉਹਦੇ ਵੇਖਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਡੰਡੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਆਖ ਭਿਜਵਾਓ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਰਾ ਸਜੇ, ਕਿਤੇ ਦਿਸੇ ਨਾ ਕੋਈ ਖਰੂਦ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਅੰਨਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਲਾ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਬੁਢਾ ਠੇਰਾ: ਕੋਹੜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਚ ਨਾ ਤੁਰਦਾ ਜਾਏ !`` ਸੜਕਾਂ ਤੋਂ ਰੋੜ ਪੂੰਝੇ ਗਏ, ਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਮਾਸ਼ਕੀਆਂ ਸਭ ਗਲੀਆਂ ਤਰੈਂਕ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੇ ਸੁਆਣੀਆਂ ਨੇ ਬਰੂਹਾਂ ਤੇ ਸੰਧੂਰ ਸਟੇ, ਤੇ ਹਾਰ ਟੰਗੇ, ਤੇ ਬੂਹਿਓਂ ਬਾਹਰਲੀ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਝਾੜ ਸੰਵਾਰਿਆ, ਕੰਧਾਂ ਉਤੇ ਮੂਰਤਾਂ ਬੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਨਵੀਆਂ ਰੰਗੀਆਂ, ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼-ਰੰਗਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਿੱਛ ਸ਼ਿੰਗਾਰੇ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਚਾੜਿਆ, ਚੁਰਸਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੁਤ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਲਿਸ਼ਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਨਗਰ ਕਿਸੇ ਰਿਸਤਾਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦਿਸਦੀ ਸੀ, ਡੰਡੀ ਵਾਲੇ ਢਲ ਤੁਤੀ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਸਨ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਕੇ: ‘ਹੈ ! ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕੋ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਅੱਜ ਦਿੱਸੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ, ਤੇ ਅੰਨਾ ਜਾਂ ਲੂਲਾ ਰੋਗੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾ ਠੇਰਾ, ਕੋਹੜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ’ਚ ਨਾ ਤੁਰਦਾ ਜਾਏ ! ੪੮ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org