ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/84

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜੀਵਨ ਕੇਡਾ ਰਸੀਲਾ ਹੈ, ਜੇ ਇਹਦੀਆਂ ਛਲਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਰੂ-ਬਲਾਂ ਉਤੇ ਅਜਾਈਂ ਸੋਗ-ਅੰਤ ਨਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੋਣ । “ਬਿਨੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰਸਾਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿਵੇਂ ਵਸ ਦਾ, ਹੈ ਵੇਖਣਦਿਓ”” ਓਸ ਰਾਜੇ ਯੋਧਨ ਨੂੰ ਤਰਲਾ ਕੀਤਾ : ‘ਅਪਾਰ ਹਿਤ ਨਾਲ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਪਹਿਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆਕੀਤੀ ਕਿ ਮੰਦੇ ਤੇ ਸਾਧਾਰਨ ਦਿਸ਼ ਉਹ ਲਕੋ ਰਖਣ, ਮੇਰੀ ਸੰਤਾ ਲਈ ਰਸਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰਨ ਤੇ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਖਣ । ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗ ਗਿਆ ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਜੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ; . ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਉਨਾਂ ਦੀ ਸਾਦੀ ਰਹਿਣ ਤੇ ਨਿਤ ਦੇ ਕੰਮ, ਤੇ ਉਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਨਹੀਂ ਹਨ । ਆਗਿਆ ਬਖ਼ਸ਼ੋ, ਪਿਯ ਰਾਜਨ, ਕਿ ਅਣਜਾਣੇ ਭੇਖ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਬਾਗਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਵਾਂ । ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮੁੜਾਂਗਾ, ਜੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤਾਂ ਸਿਆਣਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋ ਆਵਾਂਗਾ | ਇਸ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕਲ ਦਾਸਾਂ ਸਮੇਤ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਾਂ ਗੁਜ਼ਰਨ ਦਿਓ ।” ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੀ, “ਹੋਵੇ ਤੇ ਇਹ ਦੂਜੀ ਸੈਲ ਪਹਿਲੀ ਤਟੀ ਪੂਰ ਦੇਵੇ | ਖੋਪੇ ਲਾਹਿਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਹਰ ਝਾਕੀ ਤੇ ਫੜਕਦਾ ਹੈ ! ਪਰ ਖੁਲ ਦੀ ਅੱਖ’ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੁਤੁ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਸਭ ਵਿਖਾਓ, 'ਤੇ ਆਖੋ ਉਹਦੇ ਮਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁਚਾਵਣ !” ਇੰਜ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰੀਂ ਕੰਵਰ ਤੇ ਚੰਨਾ ਫਾਟਕ ਨਿਕਲੇ; ਜਿਹੜਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਹਰ ਵਿਖਾ ਕੇ ਖੁਲਿਆ; · ੫੮ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org