ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/92

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਗਿਆਨ ਗੋਚਰ । ਫੇਰ ਕੂਕ ਕਲੇਜਿਓਂ ਉੱਠੀ, ਉਤਾਂਹ ਚੁਕਿਆ ਮੁਖੜਾ ਕਿਸੇ ਅਕਹਿ ਤ ਦੇ ਵੇਗ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਅਮਿੱਤ ਅਣਰਜਵੀਂ ਆਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ:- “ਉਹ ! ਜਲੰਦੇ ਜਗ; ਉਹ ! ਜਾਣ ਤੇ ਅਨਜਾਣੁ ਹਮ-ਜਿਨਸੋ, ਜਿਹੜੇ ਮੌਤ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਾਥੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ! ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪੀੜ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਇਹਦੀਆਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਨਿਸਫ਼ਤਾ ਨੂੰ ਇਹਦੀਆਂ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਦੀ ਮਸਖ਼ਰੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਇਹਦੀਆਂ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ; ਕਿਉਕਿ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਗਮੀ ਵਿਚ ਮੁਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਘਾਟੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਘਿਣਤ ਮੌਤ ਵਿਚ, ਤੇ ਮੌਤ ਅਣਪਛਾਣਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਕਾਲ-ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜਕੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਝੂਠੀ ਐਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਮਾਂ ਦਾ ਗੇੜ ਲੁਆਂਦੇ ਹਨ । ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੇ ਮੋਹਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਪਿਆ ਜੀਵਨ ਸੁਹਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਮਰ ਇਕ ਲਿਸ਼ਕਦੀ ਨਦੀ, ਸਦਾ ਇਕ-ਰਸ ਅਮਨ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਹੜ ਦੀ ਇਹ ਮੁਖ ਛੋਲ ਬਾਗ ਬੇਲਿਆਂ ਚੋਂ ਨਚਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਭੈੜੇ ਖਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਫੈਣ ਲਈ ਕਾਹਲੀ ਹੈ । Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org