ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/96

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਮੰਦਰਤਾ ਦੇ ਨਿਓ ਉਤੇ ਐਉਂ ਫਿਰਦੀ ਜਵੇਂ ਜਵਾਹਰੀ ਦੀ ਹੱਟ ਵਿਚ ਇਕ ਹੀਰੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਉਤੇ.. ਇਕ ਦੇ ਰੰਗ ਉਤੇ ਅੱਖ ਖਲੋਂਦੀ, ਪਰ ਦੂਜੀ ਖੋਹ ਖੜਦੀ । ਬੇ ਪਰਵਾਹ ਅਦਾ ਵਿਚ ਉਹ ਲੇਟੀਆਂ ਸਨ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਕੋਮਲ ਅੰਗ ਕੁਝ ਲੁਕੇ ਤੇ ਕੁਝ ਉਘੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੇਸ ਕਨਾਰੀ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਿਛਾਂਹ ਗੰਦੇ,ਜਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸੁਡੌਲ ਗਰਦਨ ਤੇ ਪਿੱਨ ਉਤੇ ਖੁਲੇ ਖਿਲਰੇ । ਦਿਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿਚ ਬਾਪੜੀਆਂ; ਉਹ ਸੌਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਮੋਹਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਿਹੜੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਗੰਦੇ ਪਿਆਰਦੇ, ਫੇਰ ਪਰਾਂ ਹੇਠ ਸਿਰ ਧਰ ਕੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਪ੍ਰਭਾਤ ਫੇਰ ਗੌਣ ਤੇ ਪਿਆਰਨ ਦਾ | ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੀ । ਛੱਤ ਵਿਚੋਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚਿਰਾਗ ਝੂਲਦੇ ਸਨ, ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਥਾਈਂ, ਸਗੰਧਤ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਚੰਨ-ਕਿਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਦਭੁਤ ਚਾਨਣ ਪਰਛਾਵੇਂ ਬਣਾਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਦਰਯ ਦੀਆਂ ਪੁਰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ, ਹਿੱਕ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਉਠਾ, ਕੋਮਲ ਰੱਤੀਆਂ ਤਲੀਆਂ, ਖਲੀਆਂ ਜਾਂ ਮੀਟੀਆਂ, ਮੁਖੜੇ ਗੋਰੇ ਤੇ ਸਾਂਵਲੇ. ਕਮਾਨ ਖਿੱਚੀਆਂ ਅਥਰੂ, ਅਧ-ਮੀਟੇ ਬੁਲ ਤੇ ਦੰਦ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੁਦਾਗਰ ਨੇ ਚੁਣ ਮੋਤੀ ਪਰੋਏ ਹਨ ! ਰੇਸ਼ਮੀ ਪਲਕਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇਤਰ, ਥੰਮਣੀਆਂ ਨੀਵੀਆਂ ਨਾਜ਼ਕ ਰੁਖ਼ਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਮਦੀਆਂ, ਗੋਲ ਵੀਣੀਆਂ, ਕੁਲੇ ਨਿੱਕੇ ਪੈਰ ਬਾਂਕਾਂ ਘੁੰਗਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ, ' ਮੱਧਮ ਟੁਣਕਦੇ ਜਦੋਂ ਸਤੀ ਪਈ ਕੋਈ ਹਿਲਦੀ ੭੦ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org