ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/97

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਤੇ ਉਹਦੀ ਹਸਦੀ ਖ਼ਾਬ, ਕਿਸੇ ਕੰਵਰ-ਸਲਾਹ ਨਾਚ ਦੀ ਕਿਸੇ ਜਾਦੂ-ਮੁੰਦਰੀ ਜਾਂ ਪਰੀ ਸੁਗਾਤ ਦੀ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੀ । ਏਥੇ ਇਕ ਪੁਰੇ ਅੰਗ ਲੰਮੇ ਕਰਕੇ ਲੇਟੀ ਸੀ, ਉਹਦੀ ਵੀਣਾ ਗਲਾਂ ਨਾਲ ਲਗੀ, ਤੇ ਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਕੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਗੰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਾਣੋ ਜਦੋਂ ਉਹਦੇ ਮਿਠੇ ਗੀਤ ਦੀਆਂ ਅੰਤਮ ਸਰਾਂ ਨੇ ਜਲਾਲੀ ਅਖਾਂ ਵਿਚ ਨੀਂਦ ਆਂਦੀ: ਉਹਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵੀ ਮੀਟੀਆਂ ਗਈਆਂ । ਇਕ ਦੁਜੀ ਸੁਤੀ ਸੀ, ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਘਟ ਕੇ ਇਕ ਹਰਨ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਪਤਲਾ ਸਿਰ ਕਾਲੇ ਸਲਾਮੀ ਸਿੰਝਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਉਂਘਲਾ ਗਏਲਾਲ ਗੁਲਾਬ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਢਿੱਲੇ ਹਥ ਵਿਚ ਇਕ ਅਧ-ਚਰਿਆ ਫਲ ਅਜੇ ਵੀ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਗਲਾਬੀ ਪੱਤੀ ਹਰਨ ਦੇ ਬਲਾਂ ਵਿਚ ਟੇਡੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ । ਏਥੇ ਦੋਵੇਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਸੌਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਮੱਗਰਾ ਕਲੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਗੁੰਦਦੀਆਂ, ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਦੁਹਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰੋ ਦਿਤਾ, | ਅੰਗ ਅੰਗ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਇਕ ਦਾ ਸਿਰ ਫੁਲਾਂ ਦੇ ਸਰਹਾਣੇ ਤੇ, ਦੂਜੀ ਦਾ ਉਹਦੀ ਹਿਕ ਉਤੇ। ਹੋਰ ਇਕ, ਸੌਣੋ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੀਰੇ ਤੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੀਣੀ ਦਵਾਲੇ ਉਹ ਝਿਲ ਮਿਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕ ਰੰਗ-ਰੱਤੇ ਗਜਰੇ ਵਾਂਙ, ਤੇ ਅੰਤਮ ਨਾਮ-ਦਾਣਾ ਅਨ-ਪੋਇਆ ਹਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਸੀ । ਬਾਗ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਨਦੀ ਦੀ ਮਿਠੀ ਠਮ ਠਮ ਨਾਲ . ੭੧ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org