ਪੰਨਾ:ਕਾਫ਼ੀਆਂ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ - ਚਰਨ ਪਪਰਾਲਵੀ.pdf/98

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਸਹੁ ਮੈਨੂੰ ਗਲ ਲਾਵੇ

 

ਹੱਥੀ ਫਿਲਕੀ ਗਈ ਮੇਰੇ ਚਰਖੇ ਦੀ
ਮੈਥੋਂ ਕੱਤਿਆ ਮੂਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।

 

ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਵਜਾਇਆ

 

ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਵਜਾਇਆ।
ਤੈਂ ਕਿਉਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੁਪਾਇਆ।

 

ਨਾਲ ਮਹਿਬੂਬ ਸਿਰੇ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ।
ਜਿਸਨੇ ਕੋਲ ਤਬਕ ਲੌ ਸਾਜੀ।
ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋਤ ਬਿਰਾਜੀ।
ਆਪੇ ਜਾਹਿਰ ਹਾਲ ਵਿਖਾਇਆ
ਤੈਂ ਕਿਉਂ ਆਪਣਾ.....

 

ਜਦ ਉਹ ਲਾਲ ਲਾਲੀ ਪਰ ਆਵੇ।
ਸਫੈਦੀ ਸਿਆਹੀ ਦੂਰ ਕਰਾਵੇ।
ਅੰਝਣਾ ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਵਜਾਵੇ।
ਆਪੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਭੌਰ ਭੁਲਾਇਆ
ਤੈਂ ਕਿਉਂ.....

 

ਹੁਣ ਕੈ ਥੇ ਆਪ ਛਪਾਈਦਾ।

 

ਮਨਸੂਰ ਭੀ ਤੈਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤੈਂ ਸੂਲੀ ਪਕੜ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੈ।

96