ਪੰਨਾ:ਕਾਫ਼ੀਆਂ ਸ਼ਾਹ ਹੁਸੈਨ - ਚਰਨ ਪਪਰਾਲਵੀ.pdf/17

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


(12)


ਆਗੈ ਨੈਂ ਡੂੰਘੀ ਮੈਂ ਕਿਤ ਗੁਣ ਲੰਘਸਾਂ ਪਾਰਿ॥
ਰਾਤ ਅੰਨੇਰੀ ਪੰਧਿ ਦੁਰਾਡਾ, ਸਾਥੀ ਨਹੀਓਂ ਨਾਲਿ।
ਨਾਲਿ ਮਲਾਹ ਦੇ ਅਣ ਬਣ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਚੇ, ਮੈਂ ਕੂੜਿ ਵਿਗੋਈ। ਕੈ ਦਰਿ ਕਰੀਂ ਪੁਕਾਰ।
ਸਭਨਾਂ ਸਈਆਂ ਸਹੁ ਰਾਵਿਆ, ਮੈਂ ਰਹਿ ਗਈ ਬੇ ਤਕਰਾਰਿ।
ਕਹੈ ਹੁਸੈਨ ਫ਼ਕੀਰ ਨਿਮਾਣਾ, ਮੈਂ ਰੋਨੀਆਂ ਵਖਤ ਗੁਜਾਰਿ॥

(13)


ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਬੰਦੇ, ਜੇ ਤੁਧ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਛਾਤਾ॥ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਸਾਨ ਬੰਦੇ, ਉੱਚੜੀ ਮਾੜੀ ਸੁਇਨੇ ਦੀ ਸੇਜਾ। ਹਰ ਬਿਨ ਜਾਣ ਮਸਾਣ ਬੰਦੇ, ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਹੀਂ। ਕਾਹੇ ਕੁ ਤਾਣਹਿ ਤਾਣ ਬੰਦੇ। ਕਹੈ ਹੁਸੈਨ ਫ਼ਕੀਰ ਰੱਬਾਣਾ। ਫ਼ਾਨੀ ਸਭ ਜਹਾਨ ਬੰਦੇ।

(14)


ਆਸ਼ਕ ਹੋਵੈ ਤਾਂ ਇਸ਼ਕ ਕਮਾਵੈਂ , ਰਾਹ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਲਈ ਦਾ ਨੱਕਾ, ਤਾਗਾ ਹੋਵੇਂ ਤਾਂ ਜਾਵੇਂ।
ਬਾਹਿਰ ਪਾਕ ਅੰਦਰ ਆਲੂਦਾ, ਕਿਆ ਤੂੰ ਸ਼ੇਖ ਕਹਾਵੈਂ।

15