ਪੰਨਾ:ਕਾਫ਼ੀਆਂ ਸ਼ਾਹ ਹੁਸੈਨ - ਚਰਨ ਪਪਰਾਲਵੀ.pdf/65

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਇਸ ਵੇਲੇ ਨੂੰ ਪਛੋਤਾਈਂ, ਜਾਇ ਉਸੋਂ ਵਿਚ ਖੁੱਡੀ। ਕਹੈ ਹੁਸੈਨ ਫ਼ਕੀਰ ਸਾਈਂ ਦਾ, ਸਭੁ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀ ਬੁਡੀ। (105) ਨੀ ਸਈਓ ਅਸੀਂ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਆਖੇ ਲਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਕ ਨਿਗਾਹਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋ ਕਹੀ ਨਾ ਜਾਂਦੇ ਠੱਗੇ! ਕਾਲੇ ਪੱਟ ਨਾ ਚੜੇ ਸਫੈਦੀ, ਕਾਗੁ ਨ ਥੀਦੇ ਬੱਗੇ, ਸ਼ਾਹ ਹੁਸੈਨ ਸ਼ਹਾਦਤ ਪਾਇਨ ਜੋ ਮਰਨ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ। (106) ਨੀ ਸਈਓ, ਮੈਨੂੰ ਚੌਲ ਮਿਲੈ ਤਾਂ ਜਾਪੈ ਬਿਰਹੁ ਬਲਾਇ ਘੱਤੀ ਤਨ ਅੰਦਰ, ਮੈਂ ਆਪੇ ਹੋਈ ਆਪੈ। ਬਾਲਪਣਾ ਮੈਂ ਖੇਲ ਗਵਾਇਆ, ਜੋਬਨ ਮਾਣ ਬਿਆਪੈ। ਸਹੁ ਰਾਵਣ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾ ਜਾਣੀ, ਇਸ ਸੰਵੇ ਤਣਾਪੈ! ਇਸ਼ਕ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਬਾਲੀ ਢਾਢੀ, ਹਰ ਦਮ ਮੈਨੂੰ ਤਾਪੈ। ਹਿਕਸ ਕਹੀਂ ਨਾਲ ਦਾਦ ਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਸੰਵੇ ਤਰਨਾਪੇ। ਸਿਕਣ ਦੂਰ ਨਾ ਥੀਵੇ ਦਿਲ ਤੋਂ, ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਨ ਤਾਪੈ। ਕਹੈ ਹੁਸੈਨ ਸੁਹਾਗਣ ਸਾਈ, ਜਾਂ ਸਹੁ ਆਪ ਸਿੰਵਾਪੈ! 63