ਪੰਨਾ:ਕਿੱਕਰ ਸਿੰਘ.pdf/29

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


(੨੪)


ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਮਾਨੋ ਉਹ ਇਸ ਵਾਕ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਦਾ
ਹੁੰਦਾ ਸੀ । .
ਜਿੰਦਗੀ ਜਿੰਦਾ ਦਿਲੀ ਕਾ ਨਾਮ ਹੈ
ਮੁਰਦਾ ਦਿਲ ਖਾਕ ਜੀਆ ਕਰਤੇ ਹੈ ।
ਯਥਾ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਿਕਰ ਸਿੰਘ ਜੰਮੂ
ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਵਿਚ ਨੌਕਰ ਸੀ ਅਰ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਉਸਦੇ
ਪਿੰਡਦਾ ਇਕ ਮਾਸ਼ਕੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ, ਸ਼ਹਾਬ ਸੀ ਗਿਆਂ
ਅਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਤੇ ਭੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ ਅਰ ਮੇਰਾ
ਨਾ ਪੈਹਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਲਖਾ ਦਿਉ ਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ
ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਪੰਜੇ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵਾਂ ਪੈਹਲਵਾਨ ਨੇ ਜਤਨ ਤਾਂ
ਬਥੇਰਾਂ ਕੀਤਾ ਪਰ ਉਸਦੀ ਦੁਰਭਾਗਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨਜ਼ੂਰ
ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਝੀ ਕਿਹਾ ਕਿ
ਇਸ ਨੂੰ ਉਡਨਾਂ ਸਖਾਉ ਉਸਦੇ ਡੌਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਸ ਬਨਿ
ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉਚਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਹਿਠੋ ਉਸਦਾ ਤਾਹਮਦ
ਖਿਚ ਦਿਤਾ ਅਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਡ ਜਾ।
ਆਮ ਮਖੌਲ-ਕਿਲਾ ਸੋਭਾਸਿੰਘ ਨਾਰੋ ਵਾਲ ਆਦ
ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਧੜਬ ਆਖਦੇ ਹਨ-ਉਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛਿੰਜਾਂ
ਦਾ ਬੜਾ ਸੌਂਕ ਹੈ- ਅਰ ਉਸ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲੋਕ ਤਾਹਮਦ
ਤਭਲੀਆਂ ਆਦ ਬਨ੍ਹਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ-ਉਨਾਂਲੋਕਾਂ ਵਿਚਜਦ
ਕੋਈ ਕਿਕਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਿਲਨ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ
ਹਥ ਨਾਲ ਉਨਾ ਨਾਲਦਸਤਪੰਜਾਲੈਂਦਾਅਰ ਦਜੇ ਹਥਨਾਲ
ਉਨਾਂ ਦੀਤਾਮਤੀ ਛਿਕ ਛਡਦਾ ਸੀ ਉਹ ਲੋਕ ਸਰਮਿੰਦੇ ਹੋ
L