ਪੰਨਾ:ਕੋਇਲ ਕੂ.pdf/213

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਬਲੋਚਾ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਸਨ ਵੈਨ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਰ ਹੁਣ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪੈਹਲੋਂ ਏਹ ‘ਬੇ ਹਰ’’ ਅ ਬਦਲ ਹਕੀਮ ਨੇ ਵਰਤੀ । ਪਰ ਇਸਦੀ ਬਾਹਰੀ ਗੁਲਾਮ ਰਸੂਲ ਦੇ ਵੇਲੇ ਹੀ ਹੋਈ | ਕਵੀ ਜੀ ਦੇ ਚੋਨਵੇਂ ਬੈਂਤ ਲਿਖਦੇ ਹਾਂ । ਰੂਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ: ਅਜਬ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਜੋ ਅੰਬਰ ਖ਼ਬਕ ਪਰ ਵਰ । ਅਜਬ ਮੂਏ ਸਿਆਹ ਗੈਬੂ ਮੁਅੰਬਰ ॥ ਭਲਾ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਅਯਾਨੇ ਨਾਗ ਕਾਲੇ । ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਗਿਆਂ ਜੀਵਨ ਮੁਹਾਲੇ ॥ ਲਬਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਤਾ ॥ ਤੇ ਨੈਨਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਮਾਜੂਨ ਕੀਤਾ | ਅਜਬ ਪੁਰ ਨਰ ਦੇਹ ਰੌਸ਼ਨ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ॥ ਹੋਏ ਉਹ ਖੁਬ ਮੁਹਕਮ ਸੇ ਖੜ ਪੈਵੰਦ ॥ ਦੋ ਲੜੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਵਾਂਗ ਜੜੀਆਂ ਜੌਹਰੀਆਂ ਇਕ ਸਪੈਦੀ ਸਾਗ ਘੜੀਆਂ ॥ ਰੁਖ ਉਸਦਾ ਗਯਾ ਇਕ ਬਾਗ ਆਹਾ । ਗਲੋਲਾ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਾਗ ਆਹਾ ॥ ਤਲੋਲੇ ਜੇ ਲਗਾਏ ਸਾਂਗ ਉਸਨੂੰ । ਹੋਈ ਕੁਰਬਾਨ ਹਰ ਮਲ ਵਾਂਗ ਉਸਤੋਂ ॥ ਵਿਛੜੇ ਤੇ ਜੇ ਇਸ਼ਕ: ਕਦੇ ਆਹੀਂ ਕਰੇ ਢਾਹੀ ਫਿਰਾਕ 1 ਕਬਾਬੇ ਦਿਲ ਕੁਨੇ ਸੀਨਾ ਹਰਾਡੋ ॥ -੨੧੩