ਪੰਨਾ:ਕੋਇਲ ਕੂ.pdf/24

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਜਾਨ ਹੋਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਅਪਨੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਉਸ ਸੁੰਦਰਤਾਈ ਦਾ ਜੋੜੀ ਸੁਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਤ ਕ ਰ ਲੈਦੀ ਏ ਦ ਰ ਸ਼ਨ ਕਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਸੰਤਾਂ ਫਕੀਰਾਂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ । ਉਹ ਤੇ ਰਬ ਤੇ ਰੁਬੀ ਨਜ਼ਾਰੇ ਤੇ ਮੋਹਤ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਫੇਰ ਰੱਬੀ ਰਚਨਾਂ ਨਾ ਦੇਣ ਤੇ ਤਕਨ ਕੀ ? ਅਰ ਓ ਹੀ ਉੱਚੀ ਪਦ ਵੀ ਦੀ ਕਵਿ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਜਿਨਾਂ ਕਰਨ ਥੋੜਾ ਹੈ ॥ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਭੁਸ਼ਨ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਗੈਹਣੇ ਇਹ ਹਨ: ੧-ਚੰਗਾ ਖਿਆਲ । ੨-ਚੰਗੇ ਤੇ ਚੋਨਵੇਂ ਪਦ, ਅਰ ਉਨਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤਰਤੀਬ ਤੇ ਚਾਲ ! ੩- ਅਲੰਕਾਰ । ੪-ਦੇਸ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਉ । ਖਿਆਲ ਜਾ ਸੋਚਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੈਹਲੇ ਲਿਖ ਆਏ ਹਾਂ #ਚੰਗੇ ਪਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਕਵਿਤਾ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ । ਲਫਜ਼, ਹੋਨ ਵੀ ਸੁਚੇ ਤੇ ਵਰਤਨ ਵਿਚ ਆਨ ਵਾਲੇ ! ਇਕ ਖਿਆਲ ਨੂੰ ਦੱਸਨ ਲਈ ਪਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਪਦ ਵ ਰ ਤਨੇ ਚਾਹੀਏ ਜੇ ਹੜੇ ਸੂਛ “ਸੱਚ ਹੋਣ । ਉਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭਤਾ (ਤੋਹਬ) ਤੋਂ ਡਿਗੀ ਹੋਈ ਕਈ ਗੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਰੋਜ ਦੇ ਵਰ ਝਨ ਵਿੱਚ ਆਂਵਦੇ ਹਨ । ਅੱਜ ਕੱਲ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜੇ ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਜਾਂ ਛੱਜ ਭਗਤ ਦੇ ਵੇਲ ਦੇ ੫੬ ਪਾਏ ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਜ ਕੱਲ ਸਮਝ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਵਨਗੇ । ਕਵੀਆ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ ਬੋਲੀ ਮਾਂ ! ਬੱਸ ਜੇ ਪਰਾਨੀ ਮੈਲ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ -੨੨