ਪੰਨਾ:ਖੂਨੀ ਗੰਗਾ.pdf/68

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਉਕੇ ਪੂਜਦਿਆਂ ਹੀ ਤ੍ਰਭਕਿਆਂ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਥਾਂ ਖਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ
ਆਦਮੀ ਦਾ ਕਿਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੀਹਨੂੰ ਉਹ ਉਥੇ ਛਡ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀਹਨੇ
ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਧਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ । ਰਣਬੀਰ ਦੇ
ਮੂੰਹੋਂ ਅਫਸੋਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ।
ਨਗੇਂਦਰ ਸਿੰਹ ਦੇ ਹਥ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ
ਸੁਣਕੇ ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਹ ਦੀ ਸ਼ਕਲੋਂ ਵੀ ਅਫਸੋਸ ਦਿਸਣ ਲਗਾ ਪਰ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ
ਘਾਇਲਾਂ ਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ । ਇਸ ਵੇਲੇ ਤਕ ਹਰ
ਪਾਸੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਥੋੜੀਆਂ ਜਹੀਆਂ
ਮੁਤਾਬੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਵਾ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਨਾਲ
ਲਿਆਏ ਸਨ ਕੰਮ ਹੋਣ ਲਗਾ ।
ਪਰ ਏਸ ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਰਕਤ ਮੰਡਲ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਬੜੀ
ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ । ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਪਥਰਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਦੇ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦੇ
ਕਾਲੇ ਪਰਦੇ ਵਿਚ ਏਦਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਕਿ ਸਰਦਾਰ ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਹ ਦੇ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿਪਾਹੀ ਹਥ ਇਕ ਵੀ ਆਦਮੀ ਨਾ ਆਇਆ। ਕੇਵਲ ਦੋ
ਬੜੇ ਸਖਤ ਘਾਇਲ ਜਵਾਨ ਇਕ ਥਾਂ ਪਏ ਹੋਏ ਮਿਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ
ਦੇ ਸਾਥੀ ਲਿਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਇਹੋ
ਜਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਘੜੀ ਦੋ ਘੜੀ ਦੇ ਪਾਹੁਣੇ ਹੀਹਨ।

(੩)


ਸਰਦਾਰ ਹੁਕਮ ਸਿੰਹ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਗਭਗ ਸੌ ਸਿਪਾ-
ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਰਤਨ ਸਿੰਹ ਗੋਪਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਗੋਨਾ
ਪਹਾੜੀ ਵਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਾਉਣ ਅਤੇ ਰਸਦ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ
ਗੋਲੀ ਬਾਰੂਦ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਆਦਿ ਵਿਚ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵਧ ਦੇਰ ਲਗ
ਖੂਨ ਦੀ ਗੰਗਾ-੪

੬੯