(੮੭ )
ਥੋੜੀ ਦੂਰਜਾਕੇ ਤੇਜਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਕਿਉਂ ਭੌਦਾ ਹੈ, ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੁਸੀਂ ਮਾਸ ਬਹੁਤਾ ਖਾਗਏ ਹੋ ਓਸਨੇ ਗਰਮੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਹੋਰ ਗਏ ਸਨ ਕਿ ਤੇਜ ਸਿੰਘ ਭੂੜਾਂਤਨੀ ਖਾਕੇ ਜਮੀਨ ਉਤੇ ਡਿਗ ਪਏ, ਅਰ ਬੀਰੇਂਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਝਟ ਘੋੜੇ ਉਤੋਂ ਉਤਰਕੇ ਓਸਦੇ ਹਥ ਪੈਰ ਕਸਕੇ ਬੰਨ ਲਏ ਅਰ ਗੰਢ ਬੰਨਕੇ ਪਿਠ ਉਤੇ ਲਦ ਲਿਆ ਅਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਾ ਹਥ ਵਿਚ ਫੜਕੇ ਬਿਜੈਗੜ ਨੂ ਤੁਰ ਪਏ, ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਜਾਕੇ ਜੋਰ ਦੀ ਸੀਟੀ ਮਾਰੀ ਜਿਸਦੀ ਅਵਾਜ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗੁਜ ਗਈ । ਥੋੜੇ ਚਿਰ ਵਿਚ ਹੀ ਕੂਰ ਸਿੰਘ, ਰਾਮਨਵੈਣ ਪੰਨਾ ਲਾਲ ਤੇ ਜੋਤਸ਼ੀ ਜੀ ਆ ਪਹੁਚੈ, ਕੌਰ ਸਿੰਘ ਤਾਂ ਮਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਉਛਲ ਪਿਆ। ਪੰਨਾਲਾਲ ਨੇ ਖੁਸ ਹੋਕੇ ਕਿਹਾ ਵਾਹ ਜੀ ਵਾਹ ਬਨਾਗ ਤੁਸਾਂ ਤਾਂ ਬੜਾ ਭਾਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਬੜੀ ਮੋਟੀ ਮੁਰਗੀ ਫਾਹੀ ਜੋ ਬਸ ਹੁਣ ਕੀ ਹੈ ਲੈ ਲਿਆ ਸਭ ਕੁਝ । ਬਨਾਥ ਨੇ ਜੋ ਅਜੇ ਤਕ ਬੀਰੇਂਦਰ ਸਿੰਘ ਬਨਿਆਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਗਠੜੀ ਪਿਠ ਉਤੋਂ ਲਾਹ ਕੇ ਰਖ ਦਿਤੀ, ਅਰ, ਰਾਮ ਨਰੈਣ ਨੂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਏਸ ਘੋੜੇ ਨੂ ਲੌਗੜ ਛਡ ਆਓ, ਜਿਸ ਤਬੇਲੇ ਵਿਚੋਂ ਚੁਫਾਕੇ ਲਿਆਏ ਸੀ ਓਸਦੇ ਪਾਸ ਹੀ ਛਡਕੇ ਚਲੇ ਆਓ ਲੋਕੀ ਆਪੇ ਬੰਨ ਲੈਣਗੇ । ਏਹ ਸੁਣਕੇ ਰਾਮ ਨਰੈਣ ਘੋੜੇ ਉਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਕੇ ਲੌਗੜ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਬਦੀਨਾਥ ਨੇ ਤੇਜ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗਠੜੀ ਫੇਰ ਆਪਣੀ ਪਿਠ ਉਹ ਲਦੀ ਤੇ ਏਯਾਰਾਂ ਨੂ ਕੁ ਸਮਝਾ ਬੁਝਾਕੇ ਚੁਨਾਰ ਗੜ੍ਹ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲਿਆ ਤੇਜ ਸਿੰਘ ਦਾ ਦਸਤੂਰ ਸੀ ਕਿ ਰੋਜ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਜੈ ਸਿੰਘ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਅਰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਟ ਜਾਂਦੇ ਇਕ ਦੋ ਦਿਨ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਤੇਜ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕੁਰਸੀ CC-0. Kashmir Research Institute. Digitized by eGangotri
