________________
ਦੇਵੀ-ਹੱਛਾ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ ਦੇਖਿਆ ਆਵੇਗਾ ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਕਿਉਂ ਘਬਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਭੂਤ-ਜੇ ਉਹ ਸੰਦੂਕੜੀ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਅਰ ਖੁਲਣ ਤੱਕ ਸਮਾਨ ਆਵੇ ਤਾਂ .... ਦੇਵੀ-ਮੈਂ ਉਹ ਸੰਦੂਕੜੀ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਦੇਵਾਂਗ ਖੋਲਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਭੂਤ-ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਸਿੰਘ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ) ਜੋ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ-ਏਸੇ ਤਰਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੱਛਾ ਹੁਣ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਏ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਏਥੋਂ ਬਾਹਰ ਕਢ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਭੂਤ-ਮੈਂ ਭੀ ਏਹੋ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ,ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਦਾ ਕੁਛ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ
ਦੇਵੀ ਸਿੰਘ ਤੇ ਭੂਤਨਾਥ ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਤੱਕ ਕੁਝ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਏਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦਿਲ ਚੜ੍ਹ ਆ ਅਦ ਕਈ ਨਕਾਬਪੋਝ ਬੂਹਾ ਖੋਲਕੇ ਅੰਦਰ ਲੰਘ ਆਏ, ਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਚੱਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਤੀਸਰਾ ਕਾਂਡ
ਮਹਾਰਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਕੇ ਦੇਵੀ ਸਿੰਘ ਤੇ ਭਾਲ ਭੱਦ ਘ ਤੋਂ ਵਖ ਹੋਏ ਭੂਤਨਾਥ ਦੋਹਾਂ ਨਕਾਬ ਪੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੈਣ ਚਲੇ ਗਏ।ਉਸ ਦਿਨ ਤੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਕਿਸੇ ਨੇ ਏਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾਕੀਤੀ ਪਰ ਦੂਸਰੇਦਿਨਸਵੇਰਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ
