ਪੰਨਾ:ਚੰਦ੍ਰ ਗੁਪਤ ਮੌਰਯਾ.pdf/117

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ



'ਪਤਲੇ ਲਕ, ਕੰਵਲ ਜਹੇ ਹਥਾਂ, ਨਾਂਹ ਜੋਬਣ ਮਨਮੋਹਣੇ ਤੇ'
'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੋਹਿਤ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੇਰੇ, ਨਾਂਹ ਪੈਹਰਾਵੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ'
ਸੀਤਾ---ਆਟਾ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ, ਚੌਲ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ, ਲਕੜੀ ਨਹੀਂ
ਮੰਗਦੇ ਕੋਲਾ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ ਓਹ ਨਹੀਂ
ਮੰਗਦੇ ਮੰਗਦੇ ਅਪਣਾ ਸਿਰ ਓ? ਮੋਹਤ ਕਾਹਦੇ ਤੇ ਓ ਜੀ
ਤੁਸੀ ਫੇਰ?
ਚੰਦ੍ਰ--ਅਸੀਂ? ਸੁਣ
'ਮੇਂ ਤੇ ਤੇਰੇ 'ਕੋਮਲ ਹਿਰਦੇ', 'ਹਰਦਮ ਹਲਦੇ ਰੈਂਹਦੇ ਬੁਲ੍ਹ’}}
'ਮਿਠੀ ਬੋਲੀ', 'ਹਸਣ ਖੇਡਣ' ਤੇ ਵਾਂ ਪਿਆ ਪ੍ਰੀਤਮ ਡੁਲ੍ਹ'
ਮੈਂ ਵੇ ਤੇਰੀ ਸੀਰਤ ਡਿੱਠੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਡਿਠਾ ਸੋਹਲ ਸਰੀਰ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਏ ਜਗ ਤੋਂ ਨਿਆਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਧੈ ਅਰਸ਼ੀ ਤੀਰ
ਸੀਤਾ--ਠੀਕ ਏ ਠੀਕ ਏ ਮੈਂ ਵੀ ਆਖਿਆ ਸੂਰਤ ਤੇ ਉਹਦੀ ਅੰਞ
ਏਂ ਜਿਵੇਂ ਚੁੜੇਲ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕਾਲਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ-ਵੀਰ
ਮੇਰਾ ਕਾਹਦੇ ਤੇ ਭੁਲ ਪਿਐ?
ਚੰਦ੍ਰ--ਚੁੜੇਲ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕਾਲਾ! ਅਗੇ ਕੀਹ ਰੰਗ ਹੋਂਦਾ ਏ ਜੀ
ਚੁੜੇਲਾਂ ਦਾ?
ਸੀਤਾ--ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਚੋਂ ਵੇਖ ਲੌ। ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ?
ਚੰਦ੍ਰ-ਜੇ ਮੈਂ ਅਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਦਸ ਦਿਤਾ ਕਿ ਸੀਤਾ ਤੇਨੂੰ ਗਾਲਾਂ
ਕਢਦੀ ਸੀ ਤੇ ਜੇ ਫੇਰ ਓਸ ਤੇਨੂੰ ਕੁਟਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂਉਂ
ਜ਼ੁਮੇਵਾਰ।
ਸੀਤਾ--ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਏਸ ਗਲ ਤੋਂ ਗੁਸੇ ਹੋ ਕੇ ਹੁਨੇਂ ਈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਟਿਆ
ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੇ ਜ਼ੁਮੇਵਾਰ। ਮੁਕੀ ਜੇ ਕਿ ਨਹੀਂ ਅਜੇ ਨਜ਼ਮ?
ਚੰਦ੍ਰ--ਅਖੀਰਲਾ ਸ਼ੇਅਰ ਏ

-੧੦੦-