ਪੰਨਾ:ਜਲ ਤਰੰਗ.pdf/121

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


 

ਗੱਡਾ

ਗੱਡਾ ਇਕ ਸੀ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ
ਖਿਝਦਾ, ਕ੍ਰਿਝਦਾ, ਤੇ ਕਰਲਾਂਦਾ
ਸਾਰੇ ਜਗ ਨੂੰ ਘੂਰ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਝਰ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਆਖੇ, ਕੋਹ ਜ਼ਮਾਨੇ ਆਏ---
ਅਪਣੇ ਹੋ ਗਏ ਸਭ ਪਾਰਾਏ
ਵਡਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਏ
ਨਿਕਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਯਾਨ ਨਹੀਂ ਏ
ਸਭ ਨੂੰ ਅਦਬ ਅਦਾਬ ਭੁਲਾਏ
ਬੇਅਕਲੀ ਹੁਣ ਵਧਦੀ ਜਾਏ
ਨਿੱਕੇ ਹਨ ਮਨ-ਆਈਆਂ ਕਰਦੇ
ਵਡਿਆਂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਡਰ ਭਉ ਧਰਦੇ
ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਐਸੀ ਆਈ
ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸਭ ਲੋਕਾਈ
ਸਮਿਆਂ ਐਸਾ ਰੁਖ ਪਲਟਾਇਆ
ਸਭ ਦਾ ਝੁੱਗਾ ਚੌੜ ਕਰਾਇਆ!

-੮੮-