ਪੰਨਾ:ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ.pdf/54

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਚਲਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਹੀ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਸੂਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਜਦ ਸਾਂਝੇ ਟੱਬਰ ਇਕੋ ਥਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਨੂੰਹਾਂ, ਸੱਸਾਂ, ਦਰਾਣੀਆਂ, ਜਠਾਣੀਆਂ, ਪਿਉ, ਪੱਤਰ ਆਦਿਕ ਵਿਆਹੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਇਕੋ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰਸੋਈ ਸਾਂਝੀ ਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਫਬਦੇ ਹੋਣੇ ਹਨ। ਕਿ ਜ਼ਨਾਨੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੱਖਰੀ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਵਖਰੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਵਖਰੀ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਵਖਰੀ । ਪਰ ਹੁਣ ਤੇ ਸਾਰਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਖੇਰੂ ਖੋਰੁ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਆਪੋ ਧਾਪੀ ਪਈ ਹੈ, ਕੋਈ ਟੱਬਰ ਵੀ ਸਾਝੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ । ਜੇ ਰਹਿਣਗੇ ਤਾਂ ਵੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਗਾ ਫ਼ਸਾਦ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੁੜ ਆਉਣੋਂ ਤਾਂ ਰਹੇ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਬਦਲਣਾ ਹੀ ਪਏਗਾ । ਜੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਨਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਨਿਘਰਦੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਾਂਗੇ । ਸਾਡੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਉਣ ਤਾਈਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰੀਏ ਜੇ ਸਾਡਾ ਘਰੋਗੀ ਜੀਵਨ ਬਿਹਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬੜੇ ਸ਼ੌਟ ਜਾਵਾਂਗੇ । ਅਜ ਕਲ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਇਕ ਟੱਬਰ ਹੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਘਰ ਸੁਖ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਬਨਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਘਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਘਰ ਦੇ ਸਾਂ ਜੀ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹਿਣ ਖਲੋਣ, ਹੱਸਣ, ਖੇਡਣ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਇਕੱਠੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਣ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲ ਸੁਣਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਕਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਸਮਝਣ ੫੬