ਪੰਨਾ:ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ.pdf/71

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿਚ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਬੱਚੇ ਸਾਲ ਹੈ। ਉਸ ' ਦੀ ਹਸਤੀ ਪਰਵਾਨ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਜੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਵਹਟੀ ਵਿਚ ਏਸ ਗਲ ਦੇ ਕੋਈ ਅਸਾਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਣ ਤਾਂ ਹਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਘੁਸਰ ਮੁਸਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਇਹ ਘਰ ਮੁਸਰ ਮੇਹਣਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮੁੰਹ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਸਨੌਕਰਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜੇ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੂ !’ ਦੇ ਸਾਲ ਕੁ ਲੰਘ ਜਾਏ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਕਰ ਵਿਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ - ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਏ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ ਜਾਏ; ਕੋਈ ਝਾੜਾ ਟੂਣਾ ਕਰਾਇਆ ਜਾਏ; ਕਿਸੇ ਸਾਧੂ ਸੰਤ ਅਗੇ ਮੱਥਾ ਟਿਕਾਇਆ | ਜਾਏ, ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਥਾਵੇਂ ਨਹਾਇਆ ਜਾਏ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਗੰਢ ਤਵੀਤ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਏ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਵਹੁਟ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਵਾਸਤੇ ਦਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਇਸ ਗਲ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਵਹੁਟੀ ਦੀ ਹੀ ਨਮੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਗਿਣੀ ਜਾਦੀ, ਸੱਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੀ ਫ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਸੰਸਾਂ ਦੇ ਸਹੁਰਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪੋਤਰੇ ਤੇ ਦੋਹਤਰੇ ਦੋਹਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਸੱਬ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਪੋਤਰੇ ਪੋਤਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖ਼ੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਪੋਤਰੇ ਪੋਤਰੀਆਂ ਉਹਦੇ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਵਿਆਹੇ ਜਾਣ ਤੇ ਅਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਬਾਲ ਕੁੜੀ ਉਹਦੇ ੭੩