ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਸੰਗ ਸ੍ਰੀ ਮਤੀ ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ - ਸ. ਸ. ਚਰਨ ਸਿੰਘ.pdf/14

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਯਾ ਜਾਨ ਜੋਖੋਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਓਦੇ ਨਾਂ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀਤਾ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਮੋਟਰਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਲੋਕ ਗੱਡੇ ਬਹਿਲਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਖੱਚਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।ਅਕੱਲੇ ਦੁਕੱਲੇ ਦਾ ਜਾਣਾਂ ਹੀ ਅਸੰਭਵ ਸੀ । ਏਸੇ ਵਾਸਤੇ ਲੋਕ ਸਾਥ ਬੰਨਕੇ ਚਲਦੇ ਸਨ । ਪਰ ਡੰਡੀਆਂ ਦਾ ਪੈਂਚ, ਜੰਗਲ ਬੇਲੇ ਦੇ ਜੀਅ ਜੰਤਦਾ ਭੈ ਭੋਰ 'ਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਇਸ ਡੀ ਤੇ ਅਨੇਕ ਛੋਟੇ ਰਜਵਾੜਿਆਂ ਦਾ ਕੱਚਯਾਮ ਲਈ ਬੜਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਸੀ | ਘਰੋਂ ਦਾ ਲਨ ਲੱਗ , ਕਬ ਪਰਵਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਗਲੇ fਮਲਦੇ ਸਨ,ਤੇ ਕਈ ਕਈ*ਮਜ਼ਲਾਂ ਨਾਲ ਛੱਡਣ ਜਾਂਦੇ ਸਨ । ਅਖੀਰ ਵਿਛੜਨ ਲੱਗਿਆਂ ਦਾ ਸੀਨ (Secue) ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਮਨਾਂ ਤੇ ਤਰ ਜ 3 ਬਰਾਬਰ ਸੀ । ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਮ, ਦਾ ਪਾਉਣਾ,ਗੰਗਾ ਇਸ਼ ਨਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਧੀ ਚ ਜ ਦੇ ਖਜਾਲ ਹੀ ਸਨ ਜੋ ਯਾਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਲਈ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਦੁਆਰ · ਅਪੂਰਵ ਅਸਥਾਨ, ਸੀ ਗੰਗ ਜੋ ਦਾਦਤ ਯੇ ਜਲਹਾ . ਤੇ ਰਮਕ, ਜੰਗ ਦਾ , ਅਲੋਕ ਚਤ, ਤੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਬਡੂੰਘਾ ਅਸਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਆਰਯ ਜਾਤੀ” ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਰਥੀਲੋਕ ਬਸ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਲ ਕਰੋ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਕੱਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਮੀਆਂ ਦiਅ: ਛੁਟੀਆਂ ਕੁੱਦਣ ਤੇ ਜੇਠ, ਹਾਝ ਦੀਆਂ ਧੁਪਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਚਣ ਪਰ ਇਸਤੀ ਰਾਮਨ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਮੁਦਰਾ ਭਖੂਨ' ਲਈ