ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਸੰਗ ਸ੍ਰੀ ਮਤੀ ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ - ਸ. ਸ. ਚਰਨ ਸਿੰਘ.pdf/17

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

(੨) ਇਕ ਕੁਦਰਤੀ ਗੱਲ ਸੀ,ਪਰ ਫੇਰ ਮੈਂ ਏਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਬੀਜ ਨਾਸ ਨਹੀਂ, ਸੱਚੇ ਸੰਤ ਦੀ ਭਾਲ ਲਈ ਦਰਯਾਓ ਟੱਪ ਕੇ ਉਜਾੜ-ਪਰ ਮਨ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਮਣੀਕ ਥਾਵਾਂ-ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਅਹੰਕ ਕੁੱਲੀਆਂ ਬਣਾ ਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਸਹਾਈ ਸਾਥੀ ਲੱਭਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ | ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਛੁੱਡ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਅੱਤ ਸੰਘਣੇ ਬਿਛਾਂ ਦੇ ਇਕ ਕਿਲੇ ਜੇਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੱਖਾਂ ਦੀ ਇਕ ਸੰਦਰ ਕੁਟੀਆ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇਕ ਸੰਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ । ਓਹ ਸੰਤ ਇਕ ਅਨੋਖਾ ਸੰਤ ਸੀ ।ਓਸਦੀ ਉਮਰ ੧੦੦ ਰਹੇ ਤੋਂ ਟੱਪ ਕੇ ਦੁਜੇ ਸੌ ਵਰ੍ਹੇ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਨਿੱਤ ਕਿਰਿਆ ਸਾਧ ਸਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਕੀ ਸੀ । ਓਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਭਾਵੇਂ ਘਟ ਗਈ ਸੀ ਪਰ ਐਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਓਹ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ । ਨਾਂ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਹੀ ਹੋਰਨਾਂ ਸਾਧi ਵjਗ ਗੇਰੀ ਰੰਗੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਜਤ ਕਰਕੇ ਜਟਾਂ ਬਣਾ ਕੇ ਬੇਅੰਤ ਜੂਆਂ ਅਤੇ ਬਦਬੋ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਯਾ ਹੋਯਾ ਸੀ । ਏਸ ਬਿਧ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਓਸਦੇ ਚੇਹਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾਲੀ ਦੇਖਕੇ ਅਤੇਓਸਦਾ ਅਨੁਪਮ ਬਣਾ ਤੱਕ ਕੇ ਮੈਂ-ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਭੇਖੀ ਤੇ ਪਖੰਡੀ ਸਮਝਦਾ ਯਾ ਸਾਂ-ਬੇਹਬਲ ਹੋਕੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਹੈ