ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਦੇ ਝੂਟੇ ਲਵਾਂ ਫ਼ਨੇ ਵੇਖਾਂ ਤੇ ਵੇਰ...
| ਖ਼ਾਨ : |
(ਖਿੱਝਕੇ) ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਏਦਾਂ ਹੁੰਦੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਉੱਠਦੇ
ਆਂ, ਕੰਮ ਕਾਰ ਕਰਦੇ ਆਂ ਤੇ ਫੇਰ... ਖਾਣਾ .. ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : |
ਖਾਣਾ... ਖਾਣਾ... ਖਾਣਾ। ਟੁੱਟਕੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਣੇ ਦੀ ਗੱਲ
ਨੀ ਕਰਨੀਂ। |
| ਖਾਨ : |
(ਗੁੱਸੇ 'ਚ) ਆਪੇ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : |
ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨੀ ਆਉਂਦੀ। |
| ਖਾਨ : |
(ਹਿਰਖ ਕੇ ਹਾਂ, ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : |
ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਫੇਰ। ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਰੱਖ। ਖਾਣਾ.. ਖਾਣਾ... ਖਾਣਾ। |
| ਖਾਨ : |
ਚੀਖ਼ਕੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।) ਮੁੰਹ ਬੰਦ ਰੱਖ। |
(ਸੰਗੀਤ)}}
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : |
ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਜੁਆਕ ਵੀ ਹਾਲੇ ਨਿਆਣੇ ਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ
ਨੀ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਸਾਮੀ ਤੋਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਕੀ ਦੇਣਾ? |
| ਖਾਨ : |
ਦਿਲ ਹੌਲਾ ਨਾ ਕਰ ਲਾਲਾ । ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਬੰਦੇ ਅੰਦਰ
ਬੜੇ ਰਸ ਹੁੰਦੇ... ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ। ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਖਾਧਿਆਂ ਵੀ ਉਹ
ਕਈ ਦਿਨ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : |
ਤੇਰਾ ਮਤਲਬ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੀ...? |
| ਖਾਨ : |
ਹਾਂ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਹਕੀਮ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਵਈ `ਕੱਠੇ ਹੋਏ
ਰਸ ...ਹੋਰ ਰਸ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਮੈਂ ਚੱਕਰ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ,
(ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ।) ਜਦੋਂ ਤਾਈਂ...। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : |
ਜਦੋਂ ਤਾਈਂ..., ਕੀ? |
| ਖਾਨ : |
(ਹਾਉਕਾ ਲੈ ਕੇ) ਜਦੋਂ ਤਾਈਂ... ਰਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਨਾ
ਜਾਣ। |
| ਖਾਨ : |
(ਛਿੱਥਾ ਪੈਂਦੇ ਹੋਏ।) ਫੇਰ ਤਾਂ ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਈ ਪੈਂਦਾ ਐ। |
