ਇਹ ਵਰਕਾ ਤਸਦੀਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਏ
| ਕਿਸਾਨ : | ਨਿਆਣੇ ਯਾਦ ਆਉਣੇ ਤੇ ਨਾਲੇ ਸੰਤੀ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : | ਸੰਤੀ; ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਸੰਤੀ ਨੂੰ। |
| ਕਿਸਾਨ : | ਤੁਸੀਂ ਈ ਸੁੱਤੇ-ਸੁੱਤੇ ਬੜਬੜਾਉਂਦੇ ਸੀ, “ਸੰਤੀ...ਸੰਤੀ।” |
| ਖਾਨ : | ਲਾਲਾ ਤੂੰ, ਸ਼ਰਮ ਨੀ ਆਉਂਦੀ ਏਸ ਉਮਰੇ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : | ਦੇਖ ਭਈ, ਬਾਈ ਬਣਕੇ ਕੋਈ ਰਾਹ ਕੱਢ। ਇੱਕ ਵੇਰ ਘਰ
ਪਹੁੰਚਦਾ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਕਹੇਂ ਮਨਜ਼ੂਰ। |
| ਕਿਸਾਨ : | ਫ਼ਿਕਰ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਓ ਜਨਾਬ। ਸਾਰੇ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਮੈਂ ਪਹਿਲੋਂ ਈ
ਕਰ ਰੱਖੇ ਆ। |
| ਖਾਨ ਤੇ ਕਰੋੜੀ : | ਹੈਂਅ ! |
| ਕਿਸਾਨ : | ਤੁਸੀਂ ਆਓ ਤਾਂ ਸਹੀ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ।
(ਸੰਗੀਤ) |
| ਕਿਸਾਨ : | ਬੈਠੋ-ਬੈਠੋ ਜਨਾਬ, ਬੇੜੀ 'ਚ ਬੈਠੋ ਫ਼ਟਾਫ਼ਟ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : | ਕਿੱਥੇ ਏ ਬੇੜੀ? |
| ਖਾਨ : | ਓਏ ਇਹਨੂੰ ਤੂੰ ਬੇੜੀ ਕਹਿਨਾਂ ਫੱਟਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਰਵਾਏਂਗਾ। |
| ਕਿਸਾਨ : | ਤੁਸੀਂ ਆਓ ਤਾਂ ਸਹੀ, ਦੇਖੋ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਖੰਭ ਬਿਛਾਏ ਮੈਂ ਥੱਲੇ,
ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਨਰਮ... |
| ਖਾਨ : | (ਕਿਸ਼ਤੀ ’ਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।) ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚੱਲਿਆਂ? |
| ਕਿਸਾਨ : | ਜਨਾਬ ਘਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ। ਏਸ ਨਦੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਘਰ ਐ
ਤੁਹਾਡੇ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : | ਨਾਂਹ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ? |
| ਖਾਨ : | ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਦਾ... |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ : | ਜਸੂਸ ਐਂ ਤੂੰ? |
| ਖਾਨ : | ਸੱਚ ਦੱਸ? ਨਹੀਂ ਮਰੋੜਦਾਂ ਤੇਰੀ ਧੌਣ। |
| ਕਿਸਾਨ : | ਕਾਹਨੂੰ ਸਰਕਾਰ। ਖੇਤੀ ਤਾਂ ਕੁਝ ਪੱਲੇ ’ਨੀ ਪਾਉਂਦੀ, ਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਜਾਈਦਾ, ਓ ਘਰਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੇ ਹੋਣੇਂ, |
90
